Columnist en burgemeester Jeroen Joon keek ook dit jaar uit naar de Avondvierdaagse: ‘Eén van de leukste ‘verplichtingen’ van het jaar’
12 juni 2026 om 12:00 ColumnHARDERWIJK Vorige week liepen duizenden deelnemers in de leeftijd van 4 tot 88 jaar weer vier dagen achtereen diverse routes door onze mooie gemeente. Het is een geweldige, landelijke traditie: de avondvierdaagse.
Ook ik heb die vroeger regelmatig gelopen. De keren die mij het meeste bijgebleven zijn, zijn die met heel veel regen. Rillend en kletsnat liep je dan de route, maar lol had je wel. Ik denk mijn ouders of de meester/juf wat minder... Als kind ga je daar toch anders mee om. Ook de editie van dit jaar is verregend. Ik had met de lopers en vrijwilligers te doen. Met bakken viel het uit de lucht.
Dit jaar stond ik voor het eerst niet halverwege voor het bordes van het Oude Stadhuis, maar bij de finish op een veldje. Koud en doorweekt kwamen de deelnemers aangelopen. Sommige ouderen in de rolstoel voortgeduwd, ingepakt met plastic tegen de regen. Maar hoe hard het ook geregend had onderweg, en hoe doorweekt iedereen ook was, de lol was er niet minder door. Van 4.163 deelnemers dit jaar heb ik denk ik zo’n 2.000 high-fives, low-fives en knuffels gekregen. En samen maakten we minimaal 1.000 selfies of andere foto’s. Met iedereen heb ik plezier. Ik kijk altijd uit naar de laatste avond van de avondvierdaagse. Eén van de leukste ‘verplichtingen’ van het jaar. Veel kinderen roepen: ‘Burgemeester, kent u mij nog?’. En dan zeg ik: ‘Ja natuurlijk, van school toch?’. Dat antwoord werkt altijd.
Bij steeds meer kinderen moet ik overigens eerst kijken wie er achter de laag snoep zit die om hun hals hangt. Hele emmers hangen ertussen. En buizen vol met schuimsnoepjes die bijna langer zijn dan het kind zelf. Ik zag kinderen voorbij komen die daarvoor speciaal een tas bij zich hebben die compleet vol zit met tandenvreters en adrenaline-poppers. Ik probeer af en toe nog vaderlijk te zeggen ‘niet in een keer hè?’, maar weet niet of dat ‘advies’ aangenomen wordt. Voorlopig stuiteren ze nog wel even het huis door. Gelukkig is het na de laatste dag weekend. Vroeger kreeg je een snoepketting, een doosje Smarties of rozijnen of een lolly. Maar ik kan mij ook nog wel een ketting van mandarijnen herinneren. Tja, verantwoordelijkheid van de ouders, denk ik dan.
Gelukkig zijn we doorontwikkeld en weten we wat goed en slecht voor onze kinderen is. Ze hebben in ieder geval veel bewogen die vier dagen. En de snoepindustrie moet ook leven, toch? Het blijft voor mij het mooiste moment van het jaar: het binnenhalen van de snoepparade!
Met open armen en open geest.
Jeroen Joon
