De laatste column van voorganger Marthijn van Leeuwen: ‘Wat wil ik graag nog meegeven?’

Ik was zo’n 17 jaar en volgde nauwgezet alles van de top 40. Met regelmaat kocht ik een cassettebandje van iets wat me aansprak. Soms meer op de emotie, dan op de muzikaliteit of inhoud. Maar ik herinner me er één, waarvan m’n moeder zei: die motte wegdoen. Niet dat mijn moeder eerst luisterde. Nee, de radio werd gedoogd op mijn slaapkamer (behalve tijdens de Golfoorlog, toen mocht hij ineens beneden staan…) Maar dat ene bandje moest weg. Waarom dan? De zangeres op de voorkant had te weinig aan, te bloot. Tsja, ik probeerde nog… ‘Vaya con Dios’ betekent ‘Ga met God’, maar het werd toch te licht bevonden.

Ik moet er nu steeds weer aan denken, terwijl ik zit te broeden op mijn laatste column voor deze krant. Wat wil ik graag nog meegeven? Kan ik nog ergens prikkelen? Waarom heb ik deze gelegenheid aangegrepen? Waarom vond ik het leuk, maar ook belangrijk om te prikkelen? Helemaal helder wordt dat niet bij mij. Aandacht speelt ook een rol. Maar ik verbaas me ook. Hoe ben ik destijds aan de vertaling van ‘Vaya con Dios’ gekomen, zonder internet? Stond het aan de binnenkant? Ik luister er nog eens goed naar en kan het zo meezingen. Heading for a fall. Over een relatie die niet zo lekker loopt, tastbaar is de afstand, onbereikbaar de gedachten van de ander. Aan beide zijden de spanning: wat speelt er nu? Heading for a fall. Het gaat richting de afgrond. Nog altijd een belangrijk thema in veel relaties. Het liedje heeft het blijkbaar wel beschreven, maar niet tegengehouden. Vreemd dat in zulke liedjes nooit de zorg om kinderen een rol speelt. Maar dat is natuurlijk niet top 40.

Ook al heb je niets (meer) met de kerk, weet dit: er wordt voor je gebeden

Ik mijmer erover. Want ook nu leven we in een tijd a la ‘Heading for a fall’. Maar nu met kosmische dimensies. Dubai 2023 pendelt tussen het onderkennen van een naderende afgrond en een vertoning: ‘er valt misschien nog wat te redden, als we..’. En op straat zie ik ingekeerde gezichten, van ingeteerde mensen. Genoeg aan zichzelf, onzeker, vol twijfel, somber, verdoofd. Geen adres om met je werkelijke problemen aan te kloppen. Ik zie het, wanneer ik mensen tegemoetkom, die me niet aankijken. Een soort jezelf staande houden in het niets, het vacuüm: val me niet lastig. Ben muziek aan het luisteren uit een andere wereld. Tegen die mensen zou ik als groet willen zeggen: Vaya con Dios!

In de kerk lieten we op zondag de klok luiden tijdens het bidden van het Onze Vader. We worden alsmaar katholieker in Hierden. (Vast invloed van de paters van de Essenburgh.) En we schamen ons niet. Ook al heb je niets (meer) met de kerk, weet dit: er wordt voor je gebeden! Bedenk het, wanneer de klok luidt. En we zingen inmiddels ook vanuit het liedboek, zonder storende plaatjes op de voorkant: Ga met God en Hij zal met je zijn, tot wij weer elkaar ontmoeten, in Zijn Naam elkaar begroeten! Vaya con Dios!

Ds. Marthijn van Leeuwen