Voor het eerst in de geschiedenis van de Harderwijker Courant een column van een hond en Simba wil een punt maken

Ik ben de herdershond van Hierden dankbaar voor de ruimte van deze column. Kan ik ff van me afblaffen. Al is het al bijzonder, dat wanneer ik op een bepaalde manier kijk, ze denken te weten wat ik denk. Daar wil ik het graag even over hebben. Zie je het wel, hoe vaak ik tijdens het uitlaten even omkijk en contact zoek?

Een andere herdershond heeft in het verleden een catechismus geschreven, waarbij de eerste vraag was: ‘Wat is het trouwste schepsel?’ Hij gaf het leerzame antwoord erbij: ‘een hond’. Tsja, dat had je misschien niet gedacht, maar ik wel. Het zit diep in mijn DNA om trouw te zijn.

Hondenleven bestaat grotendeels uit slapen. Wel altijd met één oor open. Ik heb een bijzondere antenne voor allerlei situaties. Ik hoor aan de mij vertrouwde geluiden, wanneer mijn baasje thuiskomt. Dan sta ik op en loop kwispelend naar de deur. Ik weet: nu moet ik aan het werk. Ik doe of ik geweldig blij ben dat ik mijn baasje weer zie, wat ook wel zo is. Wat echter de laatste tijd steeds vaker gebeurt, is dat ik mijn baasje zie schrikken als ik bij de deur sta. Ik lees dan: ‘oh nee, die moet ook nog uitgelaten…, shit!’ Tsja, daar kan ik dan weer niks aan doen. Laat me nou (maar uit). Maar ik wil graag contact leggen. Ik zie je moeheid. Dat je liefst op de bank wil gaan liggen, pizza bestellen, netflixen. Maar het is niet mijn hondentaak daar in mee te gaan, al krijg ik ook elke dag hetzelfde voer. Mijn taak is om je uit deze zinloze spiraal weg te trekken. Dus kwispel ik net zo lang tot ik mijn zin krijg. Maar kun je die reuzegrote koptelefoon even thuis laten? Zo van: ik moet met de hond, maar ik wil lekker wat voor mezelf. Waarom ben ik er dan? Waarom ben ik gedomesticeerd? Jullie wilden mij. Helemaal toen corona je thuis hield. Ik was de smoes dat jij er wèl even uit mocht. Oh, wat waren de wandelingen toen lang. Geef toe: dat vond jij zelf ook heerlijk! Nu krijg ik nog ruimte voor deze column. Maar ik heb te doen met al die baby’s. Ook bij hen zie ik iets wat ik me zo kan voorstellen. (Wat is het meest empathische schepsel? Jawel: een hond!) Ook kinderen zoeken contact met hun ouders. Juist als ze uit het asiel zijn opgehaald. Zo interpreteren zij samen met hun ouders hun uitdijende wereld. Maar nee hoor, drukke paps en mams zijn ook nu aan het bellen en appen achter de kinderwagen. Vanavond gaan ze sporten. Ik zou blaffen, zij gaan janken. Je snapt dat, als ik zo’n apparaatje aan de oplader zie liggen, ik de neiging heb om even mijn achterpoot op te tillen. (Ik ben een reu.) Wat ik zou willen? Tsja, zet mij niet terug in de natuur. Ik vind het best fijn dat ik elke dag brokken krijg. Daar zit veel van jullie vleesafval bij, wat jullie anders zelf op moeten eten. Wees mijn baas en zonder dat je het in de gaten hebt, laat ik je een beetje meer mens zijn.

Simba