Emeritus voorganger Rik Verhoog over verbinding: ‘Hard nodig in deze tijd’

Het was een koude en waaierige dag. Ik was op de fiets naar de supermarkt gegaan om enkele boodschappen te doen. In een van de paden tussen de stellingen stond een man, die in zichzelf aan het praten was. Op zich niets bijzonders, maar het klonk niet echt vriendelijk. Ik liet het voor wat het was en zocht op mijn lijstje wat ik nog meer moest meenemen. In een ander gangpad kwam ik de betreffende man opnieuw tegen en de stemming leek er nog steeds niet lekker in te zitten. Ik groette hem, liep weer door, ik weet niet meer of hij iets terugzei. We kwamen elkaar weer tegen richting de kassa’s. Blijkbaar voelde hij aan dat hij me was opgevallen, want toen ik nog in een van de schappen stond te zoeken (wat ik zocht, lag weer eens op een andere plaats), sprak hij me aan.

Het begon met wat algemeenheden, hoe lastig het was om iets te vinden in de schappen etc. Daarna brandde hij los en er was volgens hem niet veel goeds in de wereld. De regering deugde niet, de prijzen voor energie natuurlijk ook niet, hoge inflatie was verschrikkelijk en zo ging het een tijdje door. Vervolgens kwamen buren, vrienden en familie aan de beurt en daar zat ook niet veel goeds bij, begreep ik. Daarnaast kon hij geen werk vinden, niemand wilde met hem werken, dus hij zat de hele dag thuis en dat droeg ook niet bij aan een opgewekte sfeer.

Ik merkte bij mezelf het opkomen van wat irritatie, het was ook wel heel veel, dat niet deugde. Toch hield ik mijn mond, want er was iets met die man, hoewel ik het geen naam kon geven. Na nog een paar zinnen met zaken waarover hij teleurgesteld was, leek het einde van zijn betoog bereikt. Hij keek me aan en zei: ,,Weet u meneer, ik heb autisme en niemand begrijpt me, ze lopen weg als ik iets wil zeggen, maar u luistert naar me. Ik ben zo blij dat ik eindelijk eens mijn frustraties kan uiten, dan kan ik er weer een poosje tegen.” Dit had ik niet verwacht, maar ik was wel heel blij dat ik mijn irritatie niet had laten spreken en zo voor een moment van verbinding had kunnen zorgen.

Ik heb hem daarna niet meer gesproken, maar moet nog wel eens aan dat gesprek denken. Oprecht, met interesse en begrip luisteren naar wat de ander beweegt, wat hem bezighoudt. Het is mooi, soms lastig en leidt eigenlijk altijd tot iets bijzonders: verbinding! Hard nodig in deze tijd!

Rik Verhoog, emeritus voorganger apostolisch genootschap