Columnist Peter Sitsen over de Top2000 en dat er vroeger nog ‘echte’ muziek gemaakt werkt

Het is december en dus is het weer zover: het electoraat der muziekminnend Nederland mag de volgorde bepalen van de Top2000. 

Traditiegetrouw voelt een grote groep mensen zich vervolgens geroepen om zijn of haar beklag te doen over de koppositie die normaliter elk jaar bestemd is voor Queen. Diezelfde groep zegt ook nooit te luisteren naar de Top2000 overigens. Ervan uitgaande dat de uiteindelijke volgorde daadwerkelijk bepaald wordt door het aantal stemmen zou je dus kunnen zeggen dat de groep kiezers een bepaalde smaak heeft, deze smaak uiten en aan de hand hiervan een lijst ontstaat die democratisch tot stond is gekomen. Wil je er andere nummers in en wel luisteren? Dan moet je stemmen, zo simpel is het. Wat een heerlijk volkje zijn we ook.

Goed, de conclusie is dus dat de Top2000 eigenlijk bedoeld is voor een groep, veelal wat oudere mensen die van mening is dat er vroeger nog ‘echte’ muziek werd gemaakt. Ondergetekende behoort tot die groep, zo eerlijk zal ik zijn. Ik snap de heisa ook nooit zo goed van de mensen die het niks vinden, dan luister je toch niet? Maar ja, ik denk natuurlijk te simpel. Voor mij is het meer de lol van een lijstje maken met mijn eigen nummers. De week van de uitzending is verder pure nostalgie.

Eigenlijk wilde ik in deze column gewoon eens benoemen wat ik dan elk jaar de lijst in stem, gewoon omdat muziek tot mijn allergrootste passies behoort. Steevast heb ik een aantal nummers dat ik elk jaar in mijn lijstje zet: Nothing Else Matters (Metallica), Black (Pearl Jam), Comfortably Numb (Pink Floyd). U begrijpt: ik ben een typische Top2000 stemmer. Daarnaast heb ik elk jaar nieuwe ontdekkingen. Dat kunnen recente nummers zijn, of iets ouds wat ik nu pas ontdekt heb. Zo gaat er dit jaar een stem naar Concrete Blonde met Joey bijvoorbeeld. Heerlijke 80’s Indie-rock.

Emoties spelen een rol, zeker. Gebeurtenissen in het afgelopen jaar ook. Zo zorgde het overlijden Peter R. de Vries voor een opmars van Procol Harum met ‘A Whiter Shade of Pale’ vorig jaar. En zo stem ik dit jaar één nummer vanuit het diepst van mijn hart de lijst in. Frank Sinatra met My Way. Daar heb ik mijn persoonlijke redenen voor. En dat is waar deze lijst voor is bedoeld en dat is waar muziek om draait. Over smaak valt niet te twisten, maar zoals een bekend cabaratier ooit zei: als je ergens over moet twisten is het smaak. Maar twisten kan alleen mits jezelf je smaak bekend. Dus gewoon lekker stemmen, al is het alleen maar voor jezelf.

petersitsen.nl