Treinvakantie (2)

De mooiste dag van mijn vakantie start al vroeg in de ochtend. Het zou die dag bijna 40 graden in Kroatië worden, dus probeerde ik de hitte voor te zijn. Zachtjes sluip ik op mijn bergschoenen het hostel uit om de andere gasten niet wakker te maken. Mijn tas is gevuld met veel water, eten, een zwembroek en een handdoek. Ik zoek mijn weg door de straten van Split en ga op weg naar Park Suma Marjan.

Onderweg ontdek ik dat ik niet de enige ben die graag gebruikt maakt van de wat koelere ochtend. ‘s Nachts bruist Split, maar ook ’s ochtends vroeg zijn er veel mensen te vinden.  Uit alle hoeken en gaten zie ik wielrenners en vooral hardlopers komen die de hitte trotseren. In het park is het mooi wandelen en de bomen maken het aangenaam. In de verte zie ik de zee en die ziet er prachtig en strakblauw uit. Nog even flink doorwandelen en dan kan ik een duik nemen.

Na een stevige wandeling ben ik waar ik wilde zijn: een uithoek van het park aan zee met een klein koffietentje. Ik bestel een kopje koffie en neem die mee naar het water. Het is alsof ik een soort droomwereld ben beland. Voor me zie ik kraakhelder water met mooie heuvels op de achtergrond. De combinatie van de zilte lucht van de zee en de geur van verse koffie past er goed bij. Het is een heerlijke dag!

Inmiddels is de temperatuur al flink gestegen en ben ik toe aan een verfrissende duik. In het water zie ik de vissen onder me door zwemmen. Zelfs op plekken waar ik niet kan staan kan ik tot de bodem kijken. Her en der spelen er wat kinderen in het water en ook oudere mensen genieten van het verkoelende water.

Na de verfrissende duik begin ik aan het echte avontuur. In het midden van het park staat namelijk volgens Nederlandse begrippen een berg. Met elke stap die ik omhoog klim is het uitzicht mooier. Ik kan steeds verder kijken. Uiteindelijk kom ik op het hoogste punt aan. Vanaf daar kun je de stad Split zien liggen, maar je ziet ook de zee en het vaste land van Kroatië. Zeilboten, bergen, een oud stadje, frisse zeewind en heerlijk zonnetje: wat wil je nog meer?

Op de terugweg naar het hostel loop ik langs een klein wit kerkje dat ook op de berg staat. De deur van het kerkje gaat helaas niet open, maar gelukkig kun je ook buiten de kerk God opmerken. In de schoonheid van Split heb ik God allang gezien. Toch wijst het spitse torentje van de kerk me nog bewuster naar boven. Ik ben God dankbaar voor de kans om een dag door te brengen in deze Kroatische droomwereld.

Sijmen Reehoorn, missionair werker De Regenboog, sijmenreehoorn@hotmail.com