Columnist Dirk Meijvogel ervaart hoe een simpel gebaar de boosheid kan wegnemen in nieuwe column ‘Sorry zeggen’
19 juli 2026 om 12:00 ColumnAls het even kan (lees: bij mooi weer) doe ik een boordbezoek op de motor. Niet ieder schip heeft ruimte genoeg voor een auto op het roefdek. Maar een motor kan meestal wel ergens aan boord gestald worden.
Wie het kent, zal het beamen: hoewel je ingepakt zit in je motorpak en helm, voelt het toch als heerlijk buiten. En bijkomend voordeel: je rijdt bij files zo makkelijk tussen de auto’s door.
Een poosje geleden reed ik op de motor richting Rotterdam. Het zonnetje schijnt en ik voel me vrolijk. Ik rij op de linkerbaan en haal wat auto’s in. Zie ik in mijn spiegel en ooghoek een auto met hoge snelheid de snelwegoprit oprijden.
Hij haalt rechts op de invoegstrook een aantal auto’s in en in één snelle manoeuvre voegt hij drie rijbanen naar links. Maar daar rij ik. Dus volop in de remmen, uitwijken naar de witte streep en op een haar na missen we elkaar en rij ik achter betreffende auto.
In een flinke schrikreactie gaat mijn linkerhand omhoog met gebalde vuist. Pas dan ziet de bestuurder mij in zijn spiegel. Ik voel mijn schrik omgezet worden in woede. Maar dan steekt de bestuurder voor me in een verontschuldigend gebaar zijn hand omhoog.
Hij remt wat af, voegt in naar rechts en laat mij voorbij rijden. Steekt weer zijn hand omhoog in een ‘sorry, ik had je niet gezien’ gebaar. Ik voel de boosheid wegglijden, steek mijn hand op als groet en voel iets van sympathie en schaamte.
Hoe vaak maak ik zelf niet een fout? Rijd ik te hard, te wild of heb ik iets niet gezien? Waarom wordt mijn rechtvaardigheidsgevoel zo getriggerd als mij iets wordt aangedaan en niet als ik zelf de overtreder ben?
En wat een kracht heeft het ‘sorry zeggen’ op mijn emotie. Ik had zelfs graag even een kop koffie met de man willen gaan drinken.
Zou dat dan te maken hebben met wat Jezus zegt over hoe wij met elkaar moeten omgaan in conflictueuze situaties? Over de balk en de splinter in ogen? Of over die andere wang toekeren en niet altijd op je strepen gaan staan.
Of die hele moeilijke: de ander vergeven. Niet 7, maar 70 x 7 keer. Wat zou de wereld en wat zou de kerk er anders uitzien als wij wat vaker ‘sorry’ tegen elkaar zouden zeggen.
En als wij die excuses dan ook zonder argwaan durven accepteren.
Ds. Dirk Meijvogel, Binnenvaartpredikant
