Burgemeester en columnist Jeroen Joon begeeft zich vijf weken in een andere wereld: ‘Een gaaf land en een heerlijke cultuur’

HARDERWIJK Mijn vrouw en ik zijn deze zomer vijf weken in Tanzania. Niet om alleen van natuurparken te genieten, maar om vrijwilligerswerk te doen. De eerste dag waren we in Nairobi (Kenia). Daar zijn we ondergedompeld in het Afrikaanse stadsleven. Sloppenwijken en buurten voor rijken. 4,4 miljoen inwoners, bijna evenveel auto’s en brommertjes. Alles gebeurt op straat. Eén grote chaos.

Vanaf Nairobi zijn we met een oud busje met een miljoen kilometer op de teller naar Tanzania gegaan. Vijf uur rijden op een eenbaansweg. Nou ja, ‘weg’. Zeer open asfalt beton (ZOAB) nemen ze hier wel heel letterlijk. Veel grote gaten, kuilen en een soort van drempels. Alles scheurt en loopt door elkaar. Vrachtauto’s, tuktuk’s, brommers, bakwagens, handkarren, jeep’s, geiten en koeien...en vooral voetgangers. Kilometers leggen de kinderen in prachtige schooluniformen af. De vrouwen dragen gekleurde jurken en omslagdoeken. Regelmatig met een zware last op hun hoofd. Het nomadische Maasai-volk dat in klederdracht en met stok geiten en koeien begeleidt. De enige stam van de 120 hier die nog met een kort zwaard mogen rondlopen en jagen op groot wild.

En dan de motoren. Die scheuren overal doorheen, vaak zonder helm met drie, vier mensen erop en het liefst nog met een grote berg vracht achterop die aan alle kanten een meter uitsteekt. En daar tussendoor wordt gewoon ingehaald, waarbij je vaak denkt: ‘dat gaan we niet halen’.

Ook buiten het verkeer weet je niet wat je ziet. In alle dorpjes staan stalletjes met eten, drinken, tweedehands kleding, handgemaakt houtwerk, slagerijen met vlees hangend in de hitte en veel verse groeten en fruit. Nergens verharde wegen buiten de hoofdweg, dus alleen maar keien, rotsen en heel veel stof. En tussen de dorpjes giraffen, zebra’s, gnoes, olifanten en bizar mooie vergezichten. Aan de ene kant zien we hier Mount Meru (4566m) en aan de andere kant de besneeuwde Kilimanjaro (5895m). Waanzinnig!

Wat is dit een gaaf land en een heerlijke cultuur. De mensen zijn allemaal super vriendelijk. En de kindjes aandoenlijk. Iedereen groet met een brede lach op het gezicht. Habari za asubuhi. Goedemorgen in het Swahili. Het was een gok om vijf weken in een klein dorp rond te brengen. Een ander leven in dezelfde wereld. Wordt het fantastisch of ‘dit nooit meer’? Tot nog toe het eerste. We voelen ons hier geweldig. Vanaf het eerste moment dat we door de straten liepen, de lokale mensen spraken en opgeslokt zijn in dit leven met al zijn uitdagingen, maar ook met heel veel hartelijkheid. Siku njema (fijne dag) en wordt vervolgd…

Met open armen en open geest.

Jeroen Joon

Lees ook

Burgemeester Jeroen Joon heeft het in zijn column over het ‘kabiniet’: ‘Medisch Centrum Binnenhof zou ik het noemen’