Columnist Gertie van Dijk-Vermeulen maakt de andere kant mee na operatie: ‘Vieren dat het oude voorbij is en het nieuwe komt’
9 maart 2025 om 12:00 ColumnHARDERWIJK Door die draaideur, waar je al zo vaak doorheen gegaan bent op weg naar de eerste etage om iemand moed in te spreken voor een operatie of naar een andere afdeling om iemand te bezoeken met een woord van troost en bemoediging. En dan nu zelf, heel naïef denk je: ‘Een nieuwe knie en ik ben zeker niet de eerste…’ Vol vertrouwen ging ik, omdat het voorgesprek met de arts mij dat had gegeven.
Orthopedie heet in het St Jansdal ‘Focuskliniek’ en de orthopeden zijn gespecialiseerd in heup- en knieklachten, maar al gauw bleek dat je niet alleen een heup of knie bent. Er was alle aandacht voor wie je bent. Ik was dus op het goede adres. Hoefde ook niet lang te wachten. Hier de snelheid van een privékliniek en de veiligheid van het ziekenhuis. Besefte daarbij dat we aan de goede kant van deze wereld wonen met goede zorg en ook betaalbaar door de collectieve verzekering. Je kunt haast zeggen: ’Je krijgt een nieuwe knie’. En op die maandagmiddag kreeg ik mijn nieuwe knie. Mocht een nachtje blijven en in de avond al weer naast je bed. Intussen goed verzorgd en met aandacht voor hoe het met je gaat. Ik heb die nacht niet veel geslapen; niet gewend om met vier personen op een kamer te slapen en steeds kwam daar weer Florence Nightingale met nachtlampje.
In de loop van de andere dag mocht ik, nadat de fysiotherapeute de nodige instructies had gegeven, naar huis. Het laatste wat ik te horen kreeg was: ‘U mag altijd bellen hoor….’, een hele geruststelling. Wat fijn als je thuis een lieve mantelzorger hebt, want met twee krukken ben je niet echt mobiel en dus zeker de eerste tijd afhankelijk. Fijn opnieuw te mogen beleven dat je niet alleen op deze wereld bent. Aandacht, kaartjes, bloemen, zomaar een ovenschotel, wat ben ik verwend.
De revalidatie verloopt voorspoedig en ik ben blij dat het bijna achter de rug is, want zes weken niet kunnen gaan waar je zelf wil, is voor mij Kruidjeroermeniet een hele klus.
Deze tijd geeft meer tijd om na te denken en de tijd van het jaar helpt daarbij. Het is langer licht, het zonnetje schijnt wat vaker, de tuin krijgt meer kleur en de vogeltjes fluiten. De winter is bijna voorbij en we gaan op Pasen aan. Vroeger was er dan de grote schoonmaak, want voor de Pasen moest alles weer netjes zijn. Vaak werden er nieuwe kleren gekocht, zodat je op je Paasbest naar de kerk kon gaan. Tegenwoordig is dit niet meer aan de orde, ofschoon er wel een voorbereidingstijd voor Pasen is. De Veertigdagentijd wordt dit wel genoemd en juist deze week zijn deze weken begonnen. Woensdag was het as-woensdag en in de kerk wordt stilgestaan bij de vergankelijkheid van het leven. Daarbij soms het ritueel van het askruisje op je voorhoofd als teken hiervan. De komende weken zijn we op weg naar Pasen. Het grote feest van het Leven, want de dood had het nakijken. De dood bleek het einde niet te zijn. Jezus ging ons voor toen Hij op die zondagmorgen opstond in die stille tuin. We mogen vieren dat het oude is voorbij gegaan en het nieuwe komt.
Gertie van Dijk-Vermeulen
