Columnist Rik Verhoog heeft bewondering voor mensen die helpen met de piepers

HARDERWIJK Recentelijk las ik een ontroerende bijdrage van Friso van Doesburg op LinkedIn. Zijn opa werd die dag 90 jaar. In zijn jeugd heeft Friso een tijdje bij zijn opa en oma gewoond. Een thuis, na vele omzwervingen. Opa heeft vele kwalen en ook leukemie. Toen hij samen met Friso bij de dokter was, en hij dat voor het eerst hoorde, zei hij: “Ik, kanker? Maar ik voel me prima.” Als weduwnaar is opa bezig met wat hij wel kan – welzijn. Grote inspiratie voor Friso. Opa woont nog thuis. Want na die ene keer dat hij moest revalideren in een verzorgingstehuis vanwege een nieuwe heup, zei hij ‘dit nooit meer.’ Het eten smaakte er niet, veel te flauw en hij kon weinig opschieten met de andere bewoners. Die waren namelijk oud.

En toch, los van zijn sterke karakter, voelt opa zich toch ook een beetje alleen. Dit zegt hij overigens niet hardop. Uit een gezin van negen is hij de enige die nog leeft. Daarom belt Friso hem elke week en doen ze boodschappen. Wel duurt ‘t ongeveer tien minuten voordat hij zijn schoenen aan heeft, tien minuten om zijn jas aan te doen en controleert opa tien keer of hij alles bij zich heeft. En dan......lopen ze naar de auto, wat ook nog eens tien minuten duurt.

Bij opa mag Friso vertragen. Het dringt door tot in zijn zenuwstelsel. De overgave. En bij opa beseft hij ook andere dingen, zoals hoeveel woorden hij dagelijks gebruikt die nergens in opa’s woordenboek te vinden zijn. Daarbij is opa hartstikke doof en vertikt hij het om een gehoorapparaat te nemen. Dus woorden zijn per definitie ingewikkeld. Friso hoort zichzelf al zeggen:

“Ja opa, ik geef lezingen en trainingen die moeten bijdragen aan de transformatie van het jeugdzorgstelsel. En we hebben een toekomstscenario met proeftuinen en ketenpartners die ervoor moeten zorgen dat jongeren in omstandigheden sneller en betere ondersteuning krijgen. Dat staat namelijk in de hervormingsagenda.”

En terwijl Friso dit denkt, hoort hij in de winkel: ‘Friso, pak jij even de piepers?’ Aan mooie woorden heeft opa niks. Hij is pas geholpen als er iets voor hem wordt gedaan. En dat houdt Friso bij de les om zich niet te laten verleiden om veel te praten zonder echt iets te zeggen of te doen. Dus als opa vraagt wat Friso eigenlijk doet, zegt hij: “Ik help jongeren en collega’s met de piepers.”

Inspirerend verhaal! Ik daag je uit: wie help jij met de piepers? Je mag het me ook laten weten!

Rik Verhoog, emeritus voorganger, apostolisch genootschap Harderwijk, hpverhoog@gmail.com