Stefan Belgers vond na zijn vijftigste zijn nieuwe passie

Techniek is Stefan Belgers (56) met de paplepel ingegoten. Zijn vader werkte niet voor niets bij Philips. Thuis werd altijd gesleuteld aan apparaten en Stefan haalde al jong bijvoorbeeld een letterwiel-printer uit elkaar om die vervolgens eigenhandig geschikt te maken voor een zelfgebouwde computer. Het vervolg laat zich raden.

Martin Vesseur

„Ik ben mijn hele loopbaan softwareontwikkelaar geweest”, zegt Stefan. „Ik ging informatica studeren en kwam rond 1994 terecht bij Atlas Software in Harderwijk. We maakten onder meer programma’s waar je drukwerkmailings mee kon aansturen.” Die eerste baan bracht Stefan van Hengelo naar Harderwijk, de stad waar hij sindsdien is blijven wonen. Na die eerste baan werkte ook onder meer in Houten en Apeldoorn. „Ik heb mijn werk altijd met plezier gedaan. Ik ontdekte pas waar mijn echte passie ligt toen ik als vrijwilliger iets nieuws ging doen. Die zag ik niet aankomen.”

Lichttafel

 „Ik heb de afgelopen twintig jaar altijd cultureel vrijwilligerswerk gedaan. Bij het Estrado Poppodium in Harderwijk de kassa en pr. Ook bouwde ik een softwaresysteem om de vrijwilligers in te plannen. Bij het Filmhuis van Harderwijk deed ik pr en was ik operator en bestuurslid.”

Een paar jaar geleden gebeurde iets onverwachts. Stefan vertelt daarover in geuren in kleuren in de bijzondere zaal van de MESS, de culturele broedplaats in een voormalige officiersmess van het leger in Harderwijk. „Een vriendin van mij verliet het filmhuis om aan de slag te gaan voor de MESS. Ik ben daar toen vrij snel ook naartoe gegaan, omdat ze iemand nodig hadden voor licht en geluid. Naast software ben ik net zo handig met techniek en toen stond hier nog niet heel veel. Voor het aansturen van het licht was er nog helemaal niets. In eerste instantie zette ik een laptop neer om dat te doen, inmiddels staat er een echte lichttafel.”

Carrièreswitch

In 2022 ging Stefan meer vrijwilligerswerk doen, als technicus voor Theaterwerkplaats Harderwijk. „Zij hadden snel iemand nodig en daar ben ik toen ingesprongen.” Na een paar theatervoorstellingen waarbij Stefan licht en geluid verzorgde, ging er een lampje bij hem branden. „Ik realiseerde me ineens: ik haal hier zó veel meer voldoening uit dan uit mijn gewone werk. Dus dan denk je: als ik dit zo leuk vind, moet ik hier misschien ook mijn gewone werk van maken. Nu kan het nog. Straks ben ik te oud.”

Tussen besluit en uitvoering zat veel inspanning en geduld. „Ik ben gaan rekenen hoe ver ik in salaris kon zakken. Daarna ben ik gaan zoeken bij diverse theaters. Een groot theater eist naast enthousiasme echt praktijkervaring. Dat is begrijpelijk. Ook ben ik niet de jongste meer, vaak zoekt men iemand van eenentwintig met tien jaar ervaring. Zo iemand bestaat natuurlijk niet, maar ja.”

Uiteindelijk werd Stefan aangenomen als allround technisch medewerker bij Singer in Laren, dat naast het museum ook een theater heeft. „Toen ik in beeld kwam was dat omdat het technische team van drie mensen het werk niet aan kon. Zo’n technische functie is nogal veelomvattend: licht en geluid, maar ook timmer- en loodgieterswerk, de sloten, het dak, de elektriciteit, drie tot vier keer per jaar een compleet nieuwe tentoonstelling inrichten. Dan verplaatsen we schilderijen door het gebouw. Stel je voor, dan ben je daar bezig met een peperdure Mondriaan. Dat loopt allemaal volgens een strak plan. Maar veel werk is het wel, daarom ben ik daar sinds dit voorjaar fulltime aan het werk in het technische team.”

Panisch enthousiast

Het grote verschil zit hem volgens Stefan in de feedback. „Softwarecode schrijf je in je eentje op je computer. Dan komt er reactie: dit moet nog anders en dat werkt niet goed. In principe positieve feedback, maar als het goed is hoor je niets meer. Ik heb bij Singer in Laren sinds het voorjaar meer bedankjes gehad dan in de afgelopen achttien jaar als softwareontwikkelaar. Ook een theatervoorstelling is echt teamwork, er is instant feedback. Je bezorgt het publiek als team een fijne avond en dat merk je direct.”

Zijn aanpak noemt Stefan Belgers zelf ‘panisch enthousiast’. „Thuis heb ik dezelfde lichttafel staan als bij de MESS, zodat ik voor de Theaterwerkplaats al vroeg dingen kan uitproberen. Ik houd ervan om met alle acteurs een extra proefvoorstelling te draaien met al het licht, zodat ze daar ook aan kunnen wennen. Ik ga in januari alvast de belichting voorbereiden en extra lampen ophangen voor een proefvoorstelling in februari.”

Theaterwerkplaats Harderwijk is dringend op zoek naar meer vrijwilligers voor de techniek. Belangstellenden kunnen e-mailen naar voorzitter@theaterwerkplaatsharderwijk.nl.

Als je altijd met plezier je werk deed, zoals Stefan Belgers, verwacht je geen grote carrièreswitch meer na je vijftigste. Toch overkwam hem dat, als direct gevolg van een verrassende ontdekking tijdens vrijwilligerswerk.

Lees ook

Vrijwilliger en ‘muziekgek’ Ab de Haas heeft passie voor wereldmuziek en radioprogramma El Mundo: ‘Positieve bijdrage aan gemeenschap’