Fotograaf Kees Verwijs verliest handen en voeten en krijgt massaal steun bij actie: 155.000 euro voor aangepaste rolstoelauto

NUNSPEET De steunactie voor Kees Verwijs (34), die door de gevolgen van een vleesetende bacterie handen én voeten verloor, heeft een succesvol verloop. Voor het weekend stond de teller op 155.000 euro. Voldoende om de grote wens van eigen vervoer te realiseren, maar nog niet toereikend om het verhuizen naar een woning met aangepaste voorzieningen mogelijk te maken.

Wat zich liet aanzien als een griep, pakt anders uit. Op de avond dat hij zijn zorgzame Jennifer even de ruimte gunt voor een verzetje moet hij haar toch vragen om naar huis te komen. Het gaat dan heel snel. Ernstig tekort aan zuurstof, geen goede doorbloeding, afstervende ledematen en amputaties ervan. Kees: ,,Ik ben de tien weken vanaf het moment dat ik in de ambulance ben gestopt totdat ik weer helemaal bij de tijd was, volledig kwijt.”

Hoe anders ligt dat bij Jennifer. Die krijgt de ene schrik na de andere, met een hartstilstand tijdens één van de amputaties in Beverwijk als dieptepunt. ,,Die amputaties had ik verwerkt; als het met zijn hoofd maar goed zou komen.” Hij verloor zijn gezichtsvermogen en zijn gehoor werd tot twintig procent gereduceerd. Operaties aan zijn ogen pakten goed uit, de hoop is dat het zijn gehoor ook nog (enigszins) herstelt.

‘Ik ben dankbaar dat het mij gegund is om onze drie kinderen te zien opgroeien’

DANKBAAR

Zij had de grootste zorg over de vraag hoe Kees zijn verlies van handen en voeten op zou vatten. De uitkomst daarvan was een pak van haar hart. ,,Hij zei dankbaar te zijn dat hij ons nog had en het hem gegund was onze drie kinderen te zien opgroeien.” Kees was in die tien weken jarig. Jennifer: ,,We hebben er extra werk van gemaakt met toeters en bellen. Je beseft dan dat verjaren niet iets vanzelfsprekends is.” Het ging goeddeels aan Kees voorbij. ,,Ik heb wat vage gedachten over slingers en taart.” Jennifer moest in die bange weken Collin (7), Riëlla (5) en Eliël (3) op de situatie met papa voorbereiden. Twee kinderen waren ook jarig in deze periode. Als Kees op zondagavond weer naar het revalidatiecentrum in Utrecht terugkeert, vloeit er bij hen een traantje.”

Kees slaat zich manmoedig door de omstandigheden, maar heeft ook zijn gevoel. Dat laat hij spreken als hondje Marty bij zijn rolstoel staat te kwispelstaarten. ,,Ze staat voor de deur als ik op vrijdagmiddag thuis komt en jankt op de avond voor ik wegga. Wanneer ze op schoot zit doet ze heel voorzichtig om mijn verwondingen niet te raken.”

PRIMEUR

Zijn werk in de autogroothandel is hij kwijt, de grote passie voor het fotograferen nog niet. Hij bediende er gedupeerden, politie en verzekeringsmaatschappijen mee. Zijn plaatjes brachten uitkomst in kwesties en maakten nabestaande gelukkig. Dat de jacht op een nieuwtje nog niet aan kracht is ingeboet, blijkt uit een spontane opmerking. ,,Ik heb een primeur voor je. Zeer binnenkort treffen ze voorbereidingen om een proefprothese van de rechterhand aan te brengen. Dat is veel eerder dan verwacht. Er gaat een doorzichtige koker omheen, zodat ze kunnen bijvijlen waar nodig. Er is een eigen werkplaats waar ze millimeterwerk verrichten. Die mededeling maakte de narigheid uit de weken ervoor weer goed.’’

,,De amputaties en het bijstellen gaat in kleine stapjes. Ik heb te maken met wonden aan de knie. Het behoud van die knieën is heel belangrijk voor het aanbrengen van de protheses. Er gaat veel tijd heen met het revalideren. Ik wil niets weten van een termijn, dat leidt alleen tot teleurstellingen als het anders uitpakt. We krijgen prima geestelijke en lichamelijke ondersteuning. Naast de oefeningen en de maaltijden heb je alle vrijheid om je tijd in te richten.”

Er is veel geld nodig om de hoge kosten van het gezin te tackelen en veel minder inkomen. De taxikosten springen de pan uit. Thuis kan Kees zich niet douchen. In de kleine woning is een verbinding met de voorziening boven, technisch vrijwel onmogelijk.

NUCHTER

Kees is een nuchtere denker. ,,Ik kan niemand voor deze situatie verantwoordelijk stellen. Was er bij een auto ongeval gebeurd, dan had ik de chauffeur willen spreken. We hebben een goede band met elkaar in het revalidatiecentrum. We willen vooral niet zielig worden gevonden en we maken ook grappen. Je wilt niet weten hoeveel uitdrukkingen er zijn met handen en voeten. Soms gaat het ongemerkt. Vraagt iemand of je daar iets omhanden hebt. Bij onderzoeken krijg ik de vraag of ik nog ergens tegenaan gelopen ben. Weet je, ik heb liever dat mensen me rechtstreeks vragen stellen dan dat ze hun eigen fantasie er op los laten. Ik heb niets te verbergen.”

Kees vervolgt. ,,Je spreekt met een gelukkig mens.” Hij zit buiten op een bank en zegt tegen Jennifer: ,,Zie je die mooie boom?” Ze trekt haar wenkbrauwen op. ,,In de auto of op de fiets knalde ik er aan voorbij.”

Bijdragen? Ga naar: steunactie.nl/actie

Dick van der Veen