Warme band tussen eigenaar Poolen’s Vuurwerkhal in Hierden en Oekraïense kinderen: ‘Zijn hart smolt’

HIERDEN Hierdenaar Jack Poolen maakt zich grote zorgen over de asielinstroom. De inwoner vraagt zich dan ook, waar dat allemaal heen moet met het land. Hij blijkt evenwel een groot hart te hebben als hij de vluchtelingen persoonlijk leert kennen.

Jack is, net als veel Nederlanders, bezorgd over de asielinstroom. Ons land worstelt met de instroom van migranten: spanningen op de woningmarkt en een gebrekkige opvang voor de vluchtelingen.  Hierdenaar Jack Poolen vraagt zich dan ook af: ,,Waarom moet dat allemaal hier?’’ Maar toen een groep Oekraïense kinderen de Hierdense ‘grens’ overstak, recht tegenover hem kwam wonen en hem om ook nog om hulp kwam vragen, smolt echter zijn hart. Sindsdien komen ze graag bij de Hierdenaar en hij vindt het maar wat leuk.

Vorig voorjaar nam de groep, bestaande uit negen Oekraïense kinderen en twee volwassenen, hun intrek in de leegstaande boerderij van Christine Hop. Pal tegenover het huis van Jack, aan de Zuiderzeestraatweg.  Christine vertelt: ,,Het zijn weeskinderen, of kinderen waarvan de ouders al lang niet meer in beeld zijn, die niet voor ze konden zorgen. De kinderen woonden in Oekraïne al als groep in een familiehuis en blijven gedurende hun jonge leven ook bij elkaar. Ik zag op tv al die ellende van de oorlog in Oekraïne. Er was een uitzending van een stichting die weeskinderen hier naar toe wilde halen. Ze zochten woonruimte. Mijn vader was overleden, waardoor onze boerderij leeg stond.’’ Christine hoefde er niet lang over na te denken en meldde zich aan. Het duurde even, voor ze daar ook daadwerkelijk weg mochten. ,,Die kinderen hebben zoveel meegemaakt. Schuilkelders, bombardementen...’’ Ze vroeg in Hierden rond, voor hulp. Veel spullen, want ze hadden bijna niets. En geld.’’ Zo sprokkelde Christine alles bij elkaar, inclusief elf fietsen.

Al snel kwamen wat Oekraïense jongens bij hun overbuurman Jack vragen, of hij ze kon helpen bij reparaties van hun fiets. Daar heeft hij veel ervaring mee, zijn vader had een fietsenzaak. Jack, eigenlijk nooit te beroerd om iemand te helpen, hielp zo ook de kinderen. ,,Van het één kwam het ander’’, zegt de Hierdenaar. Inmiddels komen ze geregeld en graag bij hem. Ook al zijn ze nu verhuisd naar de pastorie in Hierden en wonen ze niet meer tegenover hem. En Jack, die vindt het maar wat leuk als ze komen. Hij weet zelfs hun naam. ,,Ze heten bijna allemaal Vlad’’. Ze mogen op de flipperkast in zijn vuurwerkhal aan de Kruisweg. ,,Die jongens vinden het prachtig, als ik een klein ‘stukkie’ vuurwerk afsteek. Of als ze een rondje op de scooter mogen, of eindje op de motor. Dat kenden ze helemaal niet.’’ Jack heeft meerdere scooters, brommers en een motor, hij is lid van de Hierdense Motor Club. Praten met de kinderen gaat via een vertaal-app die ze op hun telefoon hebben. ,,Zo kunnen we elkaar wel begrijpen.’’

De jongens kwamen vorige week ook weer het erf van Jack op fietsen. Tas op de rug, ze komen net uit school. Ze zeggen zacht hun naam, die niet goed verstaanbaar is. Dan schrijven ze hun naam op. Tweemaal Ruslan, tweemaal ‘Vlad’, een afkorting van het Oekraïense Vladislav of het Russische Vladimir. Dan nog Misha en een onleesbare naam. Ze lopen de schuur van Jack met grote enthousiaste ogen. ‘Wat is er weer te beleven?’ lijken ze te denken. En ja hoor, weer een rondje op de brommer, zo kunnen ze echt stoere jongens zijn. ,,Hartstikke leuk man’’, zegt Jack. Hij kan nog wel wat fietsen gebruiken voor de kinderen. 

Mailen kan: rotknal@live.nl.

Mieneke Braakman