Nunspeetse Moonshiner: ‘Ik volg altijd mijn hart’

NUNSPEET Hij woont krap een jaar in Nunspeet, maar is inmiddels alom een bekend gezicht. Dagelijks ziet men de opvallend geklede Hendrik Diepeveen wel ergens in en om het dorp rijden op zijn eveneens opvallende bakfiets, genaamd Moonshiner.

De bakfiets heeft Hendrik zelf samengeknutseld en van de meest fantastische kleuren, glitters, lampjes en geluidsapparatuur voorzien. Wie hem niet ziet, hoort hem wel. Uit de bakfiets schalt vaak muziek. Hendrik is een vrolijke levensgenieter. Maar kan zich ook erg opwinden over misstanden. Hij zoekt dan mensen op om luidkeels zijn relaas te doen.

BEVLOGEN ,,Moonshiner, Paradijsvogel, directeur van het Kodal, zo word ik wel genoemd’’, vertelt hij niet zonder trots. Hij woont in de beschermde woonvoorziening het Kodal. Als het aan Hendrik ligt, zou hij het maar wat graag voor het zeggen hebben in heel Nunspeet en ver daarbuiten. Aan een ieder die het maar horen wil, vertelt hij druk gebarend over zijn bewogen leven, waarin hij naar eigen zeggen veel hoge functies en veel geld heeft gehad, maar waarin hij ook heel diepe dalen heeft gekend. Met als omslagpunt de val van één hoog, het maandenlange coma waaruit hij ontwaakte. ,,Lopen praten, fietsen, alles moest ik opnieuw leren’’, vertelt hij. Het kost -zeker in het begin- enige moeite om hem goed te volgen. Wie Hendrik niet goed kent, zou zomaar kunnen denken dat hij elk moment kan exploderen. Hij doet zijn relaas zo bevlogen en vol vuur, dat hem af en toe een scheldwoord of machteloze vloek ontsnapt. Maar achter die rauwe verontwaardiging blijkt een behulpzame en bewogen man te schuilen.

AMBTENAAR Het lukt eigenlijk niet, om even een kort praatje met hem te maken.  Al snel gaat het over misstanden in Nunspeet. ,,Neem die oranje bloemen op het gemeentehuis. Helemaal verdord, geen gezicht! Ik dus naar binnen, ik klagen. Die ambtenaar loopt met me mee en zegt dat de bloemen er die dag worden afgehaald. Moet je nagaan, een week na Koningsdag. Veel te laat! Dat kan toch ook anders?’’ Ook over het nieuwe fietspad bij de Zandenplas heeft Hendrik zich druk gemaakt. ,,Het oude pad was ineens afgesloten. Waar moest ik nou fietsen? Ik er de volgende dag heen, gevraagd aan zo’n man wanneer we nou eindelijk over het nieuwe fietspad kunnen. Zegt die man: morgen kun je erover, maar dan moet je wel eerst alle borden weghalen.’’ Hendrik moet er ook wel om lachen. Niets ontsnapt aan zijn oplettende, blauwe ogen. Middenin zijn relaas roept hij ineens naar een jonge moeder die voorbij loopt: ,,Hee, doe die mobiel weg!’’ Dan verontwaardigd: ,,Dat doe je toch niet, met je mobiel achter de kinderwagen?’’ Even later ziet hij vanuit zijn ooghoeken een bekende langslopen. Ze zwaaien en roepen vrolijk naar elkaar.

KUNST Hendrik is dagelijks te vinden in de schuur om zijn bakfiets, of andermans fiets, te repareren of op te pimpen. Onlangs moest de brandweer eraan te pas komen, omdat zijn accu in de fik was gevlogen. Dit, en eigenlijk alles wat Hendrik zoal meemaakt, deelt hij graag veelvuldig met anderen tijdens een rondje door het dorp. Hendrik is ook veel bezig met kunst. Zijn balkon hangt het vol met kleurige kunstwerken, meestal van glitters voorzien. ,,Neonkleuren, dat vind ik zo mooi.’’ Ook zijn eigen kleding heeft hij beschilderd. ,,Ik volg gewoon mijn hart. Bij alles wat ik doe.’’

Mieneke Braakman