Als trotse vader geeft onze columnist een kijkje in huize Sitsen: ‘De kleinste zette het op een schreeuwen’

Bijna elke week spring ik op zaterdagochtend op de fiets. Voorheen de gewone fiets, tegenwoordig de bakfiets. Maud springt er inmiddels zelf in en samen begeven we ons vrolijk richting de weekmarkt. Nu ze naar de basisschool gaat moet er dagelijks een goed gevulde lunchtrommel mee dus de bakfiets puilt uit van het fruit en de groentes. Paprika gaat er volop in, net als komkommer of een appel. Bammetjes van de bakker met kaas van de kaasboer en af en toe een plak kookworst van de slager. Maud is erfelijk belast met een gezonde portie ‘ik bepaal zelf wel wat ik wil eten’ dus kiest vol bravoure elke week zelf haar groente en fruit. Wat papa en mama vervolgens na eetweigering van de prinses in kwestie kunnen opeten. Ach, de intentie is goed.

De eerste twee weken zitten erop en vooralsnog heeft onze oudste dochter het uitstekend naar haar zin. De eerste cijfer- en letterlessen kon ze tot haar eigen grote genoegen moeiteloos inkoppen en inmiddels is ze zover dat ‘je echt niet meer mee naar binnen hoeft hoor papa’. Trots, mooi, fijn dat het ze het zo goed doet en ook dat het zonder jankpartijen gaat omdat papa of mama niet weg mag bij het afzetten. Ik dacht dat loslaten pas over een jaar of tien zou beginnen maar als ze nu het schoolplein opstapt en zelf naar binnen loopt voelt het toch echt alsof dat nu is begonnen. Een piepklein brokje in de keel maar de trots overheerst. En als ze’s middags weer in de armen van mama of papa valt en ze moe en voldaan haar avonturen oprakelt is alles weer goed.

De eerste minuscule stapjes naar zelfstandig dus. Met de gemengde eigenwijsheid van haar papa en mama kon dat niet anders dan vroegtijdig aan het licht komen. En waar we dachten dat we met nummer twee misschien meer rust zouden krijgen, blijkt de praktijk toch anders. Floor zwaait driftig met haar vingertje als ze het ergens niet mee eens is. Van wie ze dat heeft? Géééén idee. Maar ze staat al flink haar vrouwtje tegenover haar grote zus die inmiddels al enkele keren ontgoochelt het onderspit moest delven.

Afgelopen nacht werd de kleinste wakker en zette het op een schreeuwen. De oudste was hier niet van gediend en kwam op hoge poten verhaal halen. Toen ze het verdriet in de ogen van haar zusje zag, kwam er een soort empathie bovendrijven die het won van de boosheid om de verstoorde nachtrust. Ze pakte haar zusje beetje, gaf haar een ferme knuffel en zei dat ze stil moest zijn omdat ze wilde slapen. Floor stopte met huilen, glimlachte voorzichtig en samen hielden ze liefdevol hun papa en mama de rest van de nacht wakker. Als je ondanks dat zielsveel van die wezentjes houdt, dan zit het diep hoor.

www.petersitsen.nl