Je staat er niet bij stil

Je staat er bijna niet bij stil als je iets doet. Het gaat eigenlijk als vanzelf. Bij veel handelingen hoef je niet meer na te denken, het is jou zo eigen dat het gewoon gaat. Ook met ons denken is dat het geval, met onze opvattingen en onze mening. Natuurlijk verandert dit allemaal wel zo in de tijd gezien, maar meestal niet wezenlijk.

Maar toch was er voor alles een eerste keer. Was er een moment dat wij iets voor de eerste keer deden en wellicht daarna nog heel vaak, zo vaak dat wij die eerste keer allang zijn vergeten. Als kind sta je hier zeker niet bij stil, maar in onze kindertijd komen zaken die voor het eerst spelen natuurlijk met grote regelmaat voor. Later komen er herhalingen en wellicht stimuleert onze omgeving ons handelen en denken. Hierdoor wordt alles nog eens versterkt en kan het zich wortelen. Op die manier wordt het dan gewoon, zó gewoon dat je er niet meer bij nadenkt.

Ook naarmate je ouder wordt  vergeet die steeds vaker wanneer je iets voor de eerste keer deed. Tenzij het iets heel bijzonders is. Misschien schiet u wel iets te binnen als u dit leest of hierover nadenkt. Zijn er bijzondere eerste keren? Wat zijn nu momenten waarop wij stilstaan of kunnen stilstaan en denken, ,,hé wanneer heb ik dit voor het eerst gedaan, of wanneer heb ik dit voor het eerst gezien?”

En ja, het kunnen mooie maar ook wel vervelende ervaringen zijn.

Vandaag is het mijn eerste column en ik vraag mijzelf af of het schrijven na enige tijd ook ‘gewoon’ zal worden, zal het na een aantal keren makkelijker zijn? Of meer gewoon zijn om mijn woorden op papier te zetten. Nou dat moet allemaal nog blijken. Nu denk ik meer aan ,,wat moet er in staan” of ,,een eerste indruk is toch belangrijk?”

Je staat er niet bij stil als je iemand tegenkomt die compleet anders denkt. Die bijvoorbeeld (wel dan wel niet) in complottheorieën geloofd. ,,Hoe komt zo’n mens op een dergelijk idee?” Of je ontmoet iemand die zich echt echt heel anders gedraagt dan jij.

Ja als ons dat gebeurt dan is de kans toch wel groot dat wij ,,opgewonden of geïrriteerd” reageren, of die persoon gewoon negeren. Maar ook voor deze persoon was er een eerste keer. En werd deze eerste indruk net als bij ons versterkt door herhaling, door de omgeving en/ of door de tijd.

Als dit ons overkomt dan zouden wij best eens stil kunnen staan bij de gedachte dat ook wij die ander zouden kunnen zijn, die ander met een andere mening of iemand die ‘onzin’ verkoopt.

Laten wij af en toe eens stil staan en rustig luisteren naar de ander.

Julius de Graaf