Vertrouwen als keuze

Ik was bij de afscheidsreceptie van Henk. Henk was vele jaren bestuursvoorzitter van een stichting van zeventien scholen voor voortgezet onderwijs. Net voor de coronapandemie ging hij met pensioen waardoor het officiële afscheid werd uitgesteld. Vorige week was het zover. 

Doorgaans voel ik me niet zo op mijn gemak bij bijeenkomsten waar ik mensen niet (goed) ken. Mijn verlegenheid speelt dan op. Deze keer was het anders, ik voelde me er steeds meer thuis. De hele week vraag ik me af hoe dat kwam. Had het met Henk te maken? 

Bijna iedere speech ging voor een deel over de successen die Henk, samen met anderen, had behaald. Maar, hoe mooi en belangrijk ook, het ging grotendeels aan mij voorbij. Daarentegen schoof ik steeds naar het puntje van mijn stoel als sprekers vertelden over wat Henk persoonlijk voor ze had betekend.  

Eén spreker vertelde dat hij helemaal zichzelf mocht zijn bij Henk. Dat, wat er ook was, het er mocht zijn en dat Henk dan een luisterend oor had. Zonder oordeel. Hij straalde uit dat je anders mocht zijn. Dat dat juist mooi was.

Een andere spreker beschreef hoe hij had genoten van de manier waarop Henk onderlinge relaties versterkte. Henk begon een overleg bijvoorbeeld met: ,,Vertel eerst eens hoe je er vandaag bijzit.’’ Of hij schoof de agenda aan de kant om ruimte te maken voor het echte gesprek. ,,Zo schreven we samen geschiedenis”, zei de spreker.

Aan het einde kwam Henk zelf aan het woord. Bescheiden als hij is, hield hij het kort. Eén zin speelt nog steeds door mijn hoofd: ,,Voor mij begint het allemaal met vertrouwen”. Ik denk dat hij het had over vertrouwen in elkaar, vertrouwen in elkaars intenties, vertrouwen in elkaars kennis en kunde. Niet naïef, maar er wel bewust voor kiezend om mensen en hun intenties in eerste instantie te vertrouwen. Vertrouwen als keuze. Tijdens de receptie ervaarde ik de gevolgen van die keuze.  Daardoor voelde ik me er thuis. En ja, dat had alles met Henk te maken. 

Marten van der Wal