Ik ben nog niet jarig

In november hoop ik 90 jaar te worden. Ja, dat moet gevierd worden, dat is duidelijk. Maar in deze coronacrisis is het niet gemakkelijk om een restaurant of feestzaal te vinden waar je voor zo’n veertig mensen iets kunt organiseren. Een paar van mijn dochters gaan op zoek. Eindelijk vinden ze een mooie gelegenheid. In een prachtige tuin, een met tentdoek overdekt terras met terraswarmers. Daar zou het kunnen gebeuren.

Maar… dan moet die verjaardag eind september worden gevierd in plaats van in november. Want anders zou het écht niet buiten kunnen. Verontwaardigd zeg ik: “Nee, dan ben ik nog lang niet jarig. Ik zal het misschien niet eens beleven”. Op mijn leeftijd ben je immers een mens van de dag. Verbluft kijken mijn dochters elkaar aan. Maar het commentaar van de jongste is: “Nou, dan hebben we in ieder geval een mooi feest met elkaar gehad”.

Zo is het gekomen en gegaan en was de vorige week extra spannend. Eén en al wind en regen. De vooruitzichten voor zaterdag: slecht. En gaan wij dan onder een tentdoek feest vieren? Meer gevaren dreigen. Niet het minste is, dat het coronavirus opnieuw uitbarst. Ikzelf krijg een allergische aanval, en maar niezen. Het zal toch geen corona zijn? Hoe moet dat feest toch doorgaan? De spanningen lopen op. Vrijdag op zaterdagnacht slaat de regen tegen de ramen en gaat de wind tekeer.

En dan toch, die zaterdag schijnt de zon. Onder het tentdoek is het warm en droog en er zijn nog geen nieuwe maatregelen van de regering. Mijn verkoudheid was inderdaad een allergische aanval en is gedoofd. Ik heb feestelijke kleren aan en de kapper is ’s morgens zelfs nog even langs geweest. Een prachtig feest voor mij als bijna-negentigjarige. We knuffelen niet en houden afstand. Maar in mijn rolstoel word ik van het ene na het andere groepje gereden, zodat ik ieder kan begroeten en ze mij kunnen feliciteren.

De achterkleinkinderen zitten met elkaar rond één tafel. Taart en pannenkoeken, ijs toe. Naast het terras is een springkussen, in de vorm van een kasteel opgeblazen en maar springen die kinderen. Geweldig! Ik mag het jongste achterkleinkind van 2,5 maand op schoot houden. Wat een feest. Zo zijn we als het ware tussen alle virussen heen geglipt. En hebben met zijn allen op voorhand toch mijn negentigste verjaardag kunnen vieren. Hier zit een dankbaar mens!

De 89-jarige Betty de Wit uit Harderwijk schrijft korte verhalen over haar belevenissen. Vorig jaar heeft ze het boek ‘Wat vertel je me nou?’ uitgegeven. Reageren? Bettydewit1930@gmail.com