Column ds. Julius de Graaf over loslaten: ‘Wat eindigt maakt altijd weer ruimte voor iets nieuws, zelfs als er verdriet of pijn is’

HARDERWIJK Afgelopen maand ben ik bij meerdere begrafenissen geweest en hier kwam het begrip ‘Loslaten’ aan de orde. En vorige week sprak ik iemand die last had van haar benen. Zij zei dat je daar niet te veel aan moest denken maar ‘los moet laten’. Vandaar de keuze voor dit onderwerp.

Loslaten is iets wat we steeds weer tegenkomen in ons leven. Bij begrafenissen en momenten zoals Allerzielen gaat het vaak over het afscheid van een dierbare. Dat is misschien wel het moeilijkste wat we kunnen doen: iemand loslaten die is overleden. De leegte die achterblijft kan enorm zijn, en het kost tijd om te accepteren dat die persoon er niet meer is. Maar loslaten betekent niet dat je iemand vergeet. Het is eerder dat je hun herinnering een plek geeft, zodat je verder kunt, zonder ze echt kwijt te raken. Hierbij is loslaten niet alleen het erkennen van verlies, maar ook het vinden van een manier om verder te gaan. Het gaat niet om vergeten, maar om de liefde voor de ander in een nieuw licht te zien. Verdriet en herinneringen geven langzaam ruimte voor balans. Iedereen ervaart dit proces anders, maar loslaten betekent niet dat de band verdwijnt, alleen dat deze verandert.

Maar het proces van loslaten speelt zeker ook in andere delen van ons leven. Bijvoorbeeld, als je kinderen volwassen worden en het huis uitgaan. Het is moeilijk om hen te laten gaan, maar ook een kans voor hen om hun eigen weg te vinden. Je blijft verbonden, maar op een andere manier. Loslaten betekent soms ook dat we afstand moeten nemen van gewoontes of verslavingen – of dat nu je telefoon, alcohol of een andere gewoonte is. Dit vraagt om kleine stappen, en veel doorzettingsvermogen. Je maakt ruimte voor nieuwe, ‘wellicht’ betere keuzes.

Loslaten vraagt om vertrouwen. Vertrouwen dat, ook al laat je iets of iemand los, er nieuwe mogelijkheden komen. Net als bomen die hun bladeren laten vallen om zich klaar te maken voor de winter, leren wij dat loslaten een natuurlijk deel van het leven is. Wat eindigt, maakt altijd weer ruimte voor iets nieuws, zelfs als er verdriet of pijn is.

En als ik dit zo schrijf dan vraag ik mij af of er verschil is tussen mensen die geloven in Jezus en mensen die dat niet doen of mensen die een andere invulling geven aan de zin van het leven. Het antwoord op deze vraag heb ik niet, maar is wellicht een gespreksonderwerp voor de komende tijd.

Julius de Graaf, voorganger H. Catharinakerk

Lees ook

Columnist Julius de Graaf heeft met verbazing het bericht over veiligheidsmaatregelen voor wetenschappers gelezen: ‘Maakt mij dat naïef?’