Columnist Peter Sitsen was blij met zijn bedachte oplossing tegen een vliegenplaag: ‘Helden van de huiskamer’
2 oktober 2024 om 10:00 ColumnHARDERWIJK Ik heb niks tegen spinnen. Nooit echt gehad ook. Het was enkel als er een uit de kluiten gewassen exemplaar onaangekondigd opdook binnen een straal van een centimeter of vijftig van mijn gezichtsveld, ik de spreekwoordelijke grens trok en de achtpotige vriend zonder pardon op een enkele reis richting de tuin zette. En toegegeven, een exemplaar dat zich iets te comfortabel voelde in de nabijheid van mijn kussen heeft met de onderkant van een pantoffel kennis moeten maken nadat hij of zijn meerdere malen weigerde te vertrekken. Bij voorkeur laat ik alles leven, op een enkele wesp of eigenwijze spin na dus. En muggen. Muggen kunnen op geen enkele sympathie rekenen en gaan allen linea reactie naar de eeuwige jachtvelden, net als strontvliegen. Maar spinnen, ik had er niks mee en ook niet tegen.
Tot we vorig jaar overvallen werden door een heuse vliegenplaag in huis. Om gek van te worden. Je komt er ook nooit meer vanaf, want die irritante beesten produceren sneller nageslacht dan ik ze met mijn elektrische racket kon roosteren. En toen ontdekte ik die spin die een web had gespannen tussen de spotjes boven onze eettafel. De slimpieper. Het beestje kon zijn geluk niet op, want de vliegen vlogen bij bosjes in zijn web. De spin groeide bijna dagelijks in omvang van al die proteïne. Na een paar dagen was het beestje zo groot dat hij (of zij) op mijn verzoek zelf de spotjes kon vervangen. De hoeveelheid hersenloze vliegen die hij nog steeds ving was groot en op dat moment wist ik de oplossing: een spinnenkolonie in mijn huis.
Voor degenen onder u die de film Arachnophobia hebben gezien: dat was een beetje het beeld wat ik erbij had. Eén avondje op jacht in de schuur leverde mij een bakje vol spinnen op waar na een nachtje gesodemieter nog de helft van over was. Schijnbaar hadden de vrouwtjes de mannetjes opgepeuzeld en een valse wolfspin hapte vervaarlijk mijn kant op. De beestjes hadden duidelijk trek dus triomfantelijk zette ik ze uit in de woonkamer en keuken en glimlachte geniepig naar de vliegen die nietsvermoedend wezenloos aan het rondvliegen waren. Lang verhaal kort: de spinnen wonnen en weg vliegenplaag. Tamelijk briljant, al zeg ik het zelf.
Dit jaar geen vliegenplaag meer en bij gebrek aan voer zijn ook de spinnen teleurgesteld terug de schuur in gevlucht. Een enkeling heeft het nog niet begrepen en blijft tegen beter in hopen dat zijn webje boven in de hoek van de keuken iets oplevert. Het magere scharminkel zal de winter niet gaan overleven. Heb ik dit verhaal verzonnen? Gedeeltelijk, het uitzetten van de spinnen is gelogen. Maar ze hielpen. Helden van de huiskamer, dat zijn het.
