Melanie Kranenburg (27) heeft plek in Graphic Novel met Puttense razzia in stripvorm: ‘Traantje weggepinkt’

PUTTEN ,,Ze hadden vele verhalen, maar ik had al snel besloten dat ik deze wilde doen.” Melanie Kranenburg (27) koos voor een speciaal project, een onderwerp dicht bij huis. De geboren Puttense heeft de Puttense razzia in 1944 in stripvorm getekend.

Rik Klaucke

De strip over de indrukwekkende gebeurtenis uit de Tweede Wereldoorlog maakt deel uit van een tentoonstelling ‘Het Onvoorstelbare Verbeeld’ die op 19 juli is geopend in het Herinneringscentrum Kamp Westerbork. Samen met negen andere verhalen is de strip ook gebundeld in een Graphic Novel.

,,Ik ben benaderd door stripmaker Erik de Graaf, die al aan het werk was met NIOD-onderzoeker Kees Ribbens. Samen met Bas Kortholt, onderzoeker van Kamp Westerbork, hebben zij dit project bedacht. Zij wilden graag tien verhalen maken over de Holocaust, in samenwerking met de Dossinkazerne in België, Neuengamme in Duitsland en kamp Westerbork. Tien stripmakers uit de drie landen mochten eigenlijk zelf hun verhaal gaan kiezen. Die verhalen moesten met één van die kampen te maken hebben. Wij zijn vorig jaar in september ook drie dagen naar Westerbork gegaan waar we heel veel informatie hebben gekregen.”

In Westerbork kwam Melanie al snel aan haar onderwerp en die lag dichter bij huis dan ze had gedacht. ,,Op station Assen werd ik opgepikt door Bas Kortholt. Hij vroeg aan mij waar ik vandaan kwam. Ik zei Putten en daarmee was het voor Bas meteen duidelijk welk onderwerp het zou worden. Ik was de razzia zelf alweer vergeten, maar nu kon ik er niet meer omheen om de razzia als onderwerp te kiezen. En het kon ook, want de mannen van Putten zijn uiteindelijk gedeporteerd naar Neuengamme. Het was voor mij dus geen puzzel om een goed onderwerp te vinden.”

DE JONGSTE

,,Het stripwereldje in Nederland is niet zo heel groot, iedereen kent elkaar dus ik denk dat ze mij op die manier hebben gevonden. Ik weet wel dat Erik de Graaf dacht om mensen van alle leeftijden een verhaal te laten maken. Dan heb je andere perspectieven en ik ben dan de jongste.” 

Tien stripmakers uit drie landen mochten zelf kiezen

Naast de leeftijd van de groep stripmakers is ook de stijl verschillend. ,,Iedereen heeft ook echt zijn of haar eigen stijl. Mijn eigen stijl? Oeh, dat is een lastige. Vrij realistisch denk ik met een vleugje humor en kleurrijk. Ik vind kleur altijd heel belangrijk. En dan moest ik mij voor dit verhaal dus heel erg inhouden. Ik had eerst fellere kleuren gebruikt, maar toen kreeg ik te horen dat een paarse jas echt niet kon. Die hadden ze in die tijd helemaal niet.”

Kees Ribbens bleek voor Melanie een wandelende encyclopedie. ,,Ik had bij Westerbork gezien dat veel mensen kaartjes en briefjes uit de trein hadden gegooid. Dat wilde ik er graag in verwerken, maar ik wist niet of het historisch gezien klopte. Kees wist vrij snel te achterhalen dat het ook bij de Puttense mannen zo is gebeurd. Dus dat element heb ik in het verhaal verwerkt.”

VERHALEN ZIJN DEELS FICTIE

,,Ik heb er niet met mensen uit Putten over gesproken. Ik wilde heel graag een verhaal over een vrouw maken, omdat er veel verhalen over mannen in het boek zouden komen. Dat is niet erg, maar ik vind het ook belangrijk dat de vrouwen worden gerepresenteerd. Ik wilde eerst een vrouwelijke held in Kamp Westerbork kiezen, maar toen kwam toch de Puttense razzia weer op mijn pad. Het verhaal is gebaseerd op feiten al heb ik er ook een eigen draai aan gegeven.”

Melanie hoopt op vooral positieve reacties. ,,Naar de reacties van de mensen in Putten ben ik erg benieuwd en dat is ook wel spannend. Ik ben er in 1944 zelf niet bij geweest en dan is het toch een beetje gissen, maar ik hoop gewoon dat de mensen het mooi vinden, dat het herkenbaar is of dat het klopt. Dit soort beladen onderwerpen moeten gewoon kloppen. Omdat ik er ook voor gekozen heb om het deels fictief te maken.”

TRAANTJE WEGPINKEN

,,Op school in Putten werd vroeger vooral de Puttense razzia herdacht. Ik kan mij niet herinneren of we ook echt bij zo’n herdenking zijn geweest. We gingen wel regelmatig met de klas naar oktober ‘44, het vrouwtje van Putten en we kregen allemaal een leesboek over de razzia in groep 8. Er werd wel veel aandacht aan besteed, maar ik moet zeggen dat het onderwerp mij nu meer raakte dan een gebouw en een standbeeld in Putten. In Westerbork stonden we met allemaal andere stripmakers die gevoelig zijn al heel snel een traantje weg te pinken”, besluit de Puttense.