Drukbezochte herdenkingsbijeenkomst in Grote Kerk Harderwijk

HARDERWIJK In de serene omgeving van de Grote Kerk van Harderwijk vond op 4 mei een herdenkingsbijeenkomst plaats, die zowel dit jaar als vorig jaar de harten van velen wist te raken. De avond, georganiseerd door Ellen Kempers, Erica Graus en Julius de Graaf, bood een gevoelige combinatie van muziek, zang en diepgaande teksten.

Liederen van onder andere Yael Deckelbaum (Prayer of the Mothers), sir Karl Jenkins (Healing ligth) en Inge Verhoog Ockeloen (Vandaag is het stil) en de piano en vioolmuziek van Martin Glas en Thomas Hamberg vulden de kerk met betekenisvolle klanken, terwijl teksten over oorlog en vrede de gevoelens van gemis, pijn en verdriet vertolkten. De bijdrage van Emilia Miszkurka, winnares van de voorleeswedstrijd van basisscholen in Harderwijk, bracht het verhaal van de ‘Fifty Violins of Hope’ tot leven, een eerbetoon aan de kracht van muziek en herinnering.

,,In de donkerste dagen van de Tweede Wereldoorlog werden veel violen van Joodse mensen in beslag genomen door de Duitsers. Deze violen, bespeeld door Joodse muzikanten, boden troost te midden van het onvoorstelbare lijden van de Holocaust. Na de oorlog heeft de Israëlische vioolbouwer Amnon Weinstein deze violen liefdevol gerestaureerd, als een eerbetoon aan de mensen en de muziek die zij vertegenwoordigen. De ‘Fifty Violins of Hope’ spreken met hun klanken de stem van onze doden, een krachtige herinnering aan de hoop en veerkracht van de menselijke geest.”

Stadsdichter Timo Verbeek droeg twee gedichten voor; ‘Wat valt er te schrijven’ waarin hij de vraag van veel kanten belichtte, om af te sluiten met ‘Laat ons niet alleen luisteren. Vrede vraagt om waakzaam zijn. Zodat we nooit meer hoeven te schrijven, waar niet over te schrijven valt?’

Zijn tweede gedicht ging over ‘De bloem van vrijheid’ met als boodschap dat vrijheid niet groeit in de schaduw van vergeten. Maar dat vrijheid de bloem is van actief zwoegen met wortels waaraan wij samen steeds bouwen. ,,Het bloeit waar ogen elkaar vinden, ongeacht de taal of grens.”

Het lied ‘Steen’, ingeleid met een tekst over de stenen op kamp Westerbork, diende als een stille ode aan de slachtoffers. Het lied begint met de tekst ‘Verdriet kit al mijn krachten samen, zodat ik roerloos word als steen.’ De Graaf vertelde over zijn bezoek aan de appelplaats van Kamp Westerbork waar men tussen de 102.000 stenen staat. De appelplaats met zijn indringende stenen vormt een tastbare herinnering aan het immense verdriet en de ontelbare verhalen van hen die zijn omgekomen. 

Op de site staat een link naar de herdenkingsbijeenkomst.