Columnist Jos Schuring verloor onlangs een vriend die nieuwsgierig naar de dood was: ‘Dit soort mensen zijn zeldzaam’
13 mei 2026 om 10:00 ColumnHARDERWIJK Mijn vriend Rob is dood. Hij overleed zaterdagavond en werd 69. Een half jaar geleden sprak hij de hoop uit dat hij zijn zeventigste verjaardag nog zou halen. Hij kwam dertien dagen te kort.
Over een paar dagen mag ik op zijn uitvaart spreken. Toen hij dat vroeg zei ik natuurlijk direct ja. Als vrijwilliger bij het Humanistisch Verbond heb ik daar enige jaren ervaring in. Maar dan gaat het om mensen die ik niet ken. Vooraf praat ik dan met nabestaanden en schrijf daarna een levensverhaal.
Het is heel bijzonder om met onbekenden twee uur lang te praten over leven en dood. Dienstbaar zijn en daar toch iets persoonlijks van maken zoals de familie het wil, geeft veel voldoening. Die verantwoordelijkheid vervult me altijd met trots, maar ook met nederigheid.
Maar dit is natuurlijk een totaal andere uitvaart. Een week geleden sprak ik Rob nog, de kanker had hem sterk vermagerd. ,,Het gaat best redelijk”, zo vertelde hij. Hij voelde zich wat suf door de medicijnen maar ,,het was goed te doen”, aldus Rob.
Hij bleef altijd verbazend nuchter. Ik bewonderde zijn houding enorm. Bang voor de dood was hij niet. Hij was niet religieus en wist niet of er een hiernamaals is. ,,Maar er is vast iets”, zei hij. Rob was daar nieuwsgierig naar.
Hij was een aardige, bescheiden man, vrolijk, slim en zeer zorgzaam. Hij regelde van alles om zijn vrouw te ontlasten. Zo heeft hij tijdig de boot verkocht en gaf hij zijn drumstel aan de popschool. Samen met een vriend vormde hij zijn eerste bandje toen hij zestien was en in De Kiekmure Lola van The Kinks oefende.
Ik leerde Rob kennen op een klein feestje waar iedereen een fles wijn meebracht en daar een verhaal bij vertelde. Rob nam een stevige rode wijn mee uit Chili omdat zijn vader die altijd meenam als hij terugkwam van zijn reizen op zee. Rob koos ook ooit voor het ruime sop. Na tien jaar op de wereldzeeën zocht hij de wal op om met zijn lief een gezin te stichten. Rob wist precies wat hij wilde.
Hij trad niet snel op de voorgrond, was eigenzinnig, maar ook zo ontzettend vriendelijk dat hij geen vijanden had. Dit soort mensen zijn zeldzaam. En dan was hij ook nog eens een ideale vader. Zijn vier kleinkinderen waren verschrikkelijk dol op hem. Robs uitvaart is voor mij een emotionele tour de force.
Jos Schuring
