Column
6 mei 2026 om 09:05NIMBY-Syndroom
In mijn woonplaats (Apeldoorn) komt een nieuwe noodopvang voor asielzoekers. Zo’n 500 meter van mijn huis, pal naast de kinderopvang waar mijn dochtertje naartoe gaat. Het nieuws kwam vorige week plotseling. Via een brief van de gemeente. Logisch dus dat veel buurtbewoners zich erdoor overvallen voelen en zich afvragen wat dit precies gaat betekenen.
Zo ook in het rustige straatje waar ik woon. Zorgen over de veiligheid van kinderen en vrouwen worden gedeeld in de buurtapp, samen met de hoop dat ‘ze’ van ‘onze spullen’ zullen afblijven. Even heb ik getwijfeld of ik ook iets in de buurtapp zou gaan zetten. Dat het waarschijnlijk wel meevalt, dat het meestal goed gaat, dat asielzoekers ook goede opvang nodig hebben, of iets dergelijks. Toch heb ik het niet gedaan, ik heb geen zin in een conflict met mijn buren.
En, dat moet ik ook eerlijk zeggen, ik herken ook wel iets van de zorgen die geuit worden. Hoewel ik echt groot voorstander ben van ruimhartige asielopvang. Toch merk ik dat ergens in mijzelf ook een stemmetje klinkt dat zegt: “maar liever niet zo dichtbij mijn huis”. Net als zoveel andere mensen heb ik wat last van het ‘NIMBY-Syndroom’: ‘Not In My Backyard’. In het algemeen ben ik echt voor goede opvang. Maar zodra het ‘in mijn achtertuin’ plaatsvindt, vlakbij mijn huis, neemt het enthousiasme daarvoor toch ietsje af.
Het helpt mij dan om terug te gaan naar mijn bron. Om even stil te staan bij de waarden waaruit ik wil leven. Om niet de stemmetjes van angst te laten heersen in mijn leven, maar de stem van liefde. En vanuit die bron geloof ik dat elk mens waardevol is. Dat mensen die hun thuisland ontvluchten niet kwaadwillig zijn, maar kwetsbare mensen die goede zorg en opvang nodig hebben. Ik geloof dat met liefde de ander welkom heten en je met hem verbinden, zoveel meer oplevert dan boos en bang te gaan protesteren.
Mooi vind ik ook dat er in de Bijbel veel aandacht is voor de zorg aan kwetsbare mensen, waaronder de vreemdeling. Christenen geloven, als ze de Bijbel serieus nemen, in een God die zorgt voor vreemdelingen, hen beschermt, hen liefheeft. Een God die ook ons oproept om zo te leven. Want mijn naasten die ik mag liefhebben: dat zijn niet alleen mijn witte vrienden, familie en buren. Maar dat zijn ook de asielzoekers, die straks in mijn wijk komen wonen. En waarschijnlijk blijken ze dan ongeveer net zo te zijn als ik. Hele gewone mensen. Dus: AZC, welkom ermee!
Sjaak Biewenga
voorganger Fonteinwerk
s.biewenga@pgharderwijk.nl