Column

30 april 2026 om 11:23

Bewust negeren?

Onlangs sprak ik met iemand over deze columns, ik gaf aan dat ik ook wel eens over Christenvervolging wilde schrijven maar aarzelde. ,,Waarom aarzel je?" vroeg mijn gesprekspartner. Een terechte vraag, daarom vandaag de handschoen opgepakt.

Stelt u zich voor: het is Kerstavond. Terwijl wij hier in Nederland de kaarsen aansteken, dringen honderden gewapende mannen met machetes en machinegeweren meer dan dertig dorpen in Nigeria binnen. Tegen de tijd dat de zon opkomt, liggen er meer dan driehonderd lichamen in het rode stof, zijn de graanschuren verbrand en zijn hele families weggevaagd; ‘Alleen’ omdat zij de naam van Christus beleden.

In onze kranten bleef het die dag echter oorverdovend stil. En deze stilte is geen toeval, maar lijkt een patroon.

Wereldwijd heeft inmiddels één op de zeven christenen te maken met zware vervolging; dat zijn 388 miljoen mensen van vlees en bloed! In Syrië en Irak is het christendom, dat daar al sinds de tijd van de apostelen aanwezig was, nagenoeg weggevaagd.

Toch lijkt het in onze media 'not done' om hierover te berichten. De NOS gooide zelfs een reportage over de Walk of Hope in de prullenbak omdat de redactie de feiten over christenvervolging simpelweg "in twijfel trok". In de Tweede Kamer wordt een spreker over dit thema direct onderbroken met de vraag of hij ook wel opkomt voor andere minderheden, een reflex die bij andere groepen zelden wordt gehoord.

Waarom kijken we weg? De bronnen wijzen op een verstikkende politieke correctheid (vanwege de vroegere kolonisatie?). Christenen worden in het Westen niet langer als slachtoffers gezien, maar als onderdeel van een machtsblok, ook al zijn zij in Nigeria, Pakistan of Noord-Korea juist de meest kwetsbaren.

Als we mensenrechten werkelijk serieus nemen, mogen we niet langer filteren op de godsdienst van het slachtoffer. Aandacht is geen nulsomspel; opkomen voor de één betekent niet het negeren van de ander. Het is tijd om de "witte handschoenen" van de diplomatie uit te trekken en de rauwe werkelijkheid in de ogen te zien. Laten we de namen noemen van hen die in Pakistan door meutes worden opgejaagd of in Noord-Korea levenslang in werkkampen verdwijnen om een Bijbel. Een mensenleven mag nooit minder waard zijn omdat de eigenaar ervan in een God gelooft die óns niet langer aanstaat.

Het wordt tijd dat de bron van onze beschaving weer voor iedereen begint te stromen.

Julius de Graaf
Voorganger H. Catharinakerk