Foto:

Dat irritante mondkapje

  Column

Column Henny Kreeft

Tja, deze week moest ik er dus echt aan geloven, na maandenlang thuiswerken, moest ik eindelijk weer eens met het openbaar vervoer. Het OV dus. En ik had al nachten wakker gelegen, want het spookbeeld van ‘het mondkapje in de bus’ bleef me achtervolgen. En nu was dus die grote dag aangebroken ! Ik moest geprikt worden.

In de afgelopen maanden had ik gemerkt dat ik in het gebouw net naast mijn huis, geprikt kon worden en dus kon ik even naar beneden lopen, binnenlopen in het pand, handen wassen, even wachten, prikken en weer weg. In vijf minuten gepiept. Een kind kan de was doen en zelfs ik dus !
Maar om een of andere onverklaarbare reden - mogelijk wegens succes - zijn een aantal prikposten voor de komende vijf weken volgeboekt en moest ik dus naar het ziekenhuis, met de bus !
Mijn vrouw had voor de zekerheid maar een doosje mondkapjes gekocht en aangezien ik wat laat was - natuurlijk - en de verpakking niet zo snel open kon krijgen, griste ik maar wat mee. En dat bleek later mijn geluk te zijn.

Ik dus naar de bushalte gesneld, zonder mondkapje voor mijn neus, echter al wel opgedaan, maar voorlopig onder mijn kin. Op het moment dat de bus arriveerde, zag ik dat donkere etiket op de deur van de bus, dat een mondkapje verplicht is in de bus. Dus ik maar voorgedaan, echter er zat niemand in de bus, en het was een lange bus hé. Enfin, ik naar de prikplaats, het ziekenhuis en daar moet je dus door een controle tent heen, handen wassen, vragen beantwoorden en toen kwam het: “U mag het mondkapje weggooien in die prullenbak”. Toen vielen de schoenen dus ff uit, hé, want ik moest ook nog terug naar huis. Dus stel je voor, iemand komt bij die prikpost en moet zijn of haar mondkapje inleveren cq weggooien; die heeft dus daarna geen mondkapje meer. Hoe kan die persoon dus met het openbaar vervoer weer terug naar huis?

Gelukkig had ik dus met ‘mijn nog niet wakkere hoofd’ iets meer uit de kast gegrist en had ik geluk, maar je zou er maar eens maar één hebben meegenomen. Ik dus na het prikken weer naar de bus en bij de bushalte weer een mondkapje gepakt, eerst even onder de kin en bij instappen maar weer voor de neus gedaan. En weer zat ik in mijn eentje in die hele lange bus en dus borrelde bij mij de vraag op: “Wie kan ik in vredesnaam besmetten, als ik al SARS-CoV-2 virus zou hebben, of wie kan mij besmetten ?” . De buschauffeur die op meer dan 10 a 12 meter zit? Ik dacht het even niet.

Zo’n regel van anderhalve meter, ok, daar kan ik nog mee leven; geen handen schudden, daar ben ik helemaal voor, deed ik toch al liever niet. Maar een mondkapje in een hele lange bus, waar je helemaal alleen zit - behalve de buschauffeur dan, het zijn nog steeds geen zelfsturende bussen - dat vind ik toch wel erg ver gezocht. Nu weet ik wel, u vindt me een oude zeur - beide woorden zouden nu kunnen kloppen - maar ik moest het even kwijt !

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden