Foto:

Column: Bevalt het?

  Column

‘Ik ben rustiger geworden’, vertrouwde iemand me toe. ‘Ik hoef niet meer zoveel.’ ‘En hoe bevalt het u?’ Die vraag krijg ik opmerkelijk vaak teruggekaatst op de één of andere manier. Zucht. Stel ik ook zulke lastige vragen?

Het is zoals het is, zeg ik dan. Ik kan er, denk ik mee omgaan. Wat me in deze tijd raakt naast het leed en verdriet in sommige families, is de enorme droogte. Kikkervisjes, nieuw leven, nog onvoldoende ontwikkeld, terwijl het water wegebt. Bomen die er nu al bruinig bijstaan. Zucht. Sprinkhanenplagen in Afrika. Dreigende wereldhongersnood. Verkiezingsfraude. Kreun.

We verlangen naar de tijd dat wordt zoals het was. Al doet ieder er z’n zegje over. Moet dat uiteindelijk wel? Is dit niet tijd om het leven drastisch anders in te richten, klimaatdoelstellingen te halen? De economie moet toch snel weer op gang? ‘Gij zult consumeren.’ Zucht. Heeft deze crisis ons dan niet bevrijd van veel ‘moeterigheid’? Is het niet dat, wat juist wel bevalt, dat je meer overzicht hebt en niet zo geleefd wordt?

Het leven is soms een hele bevalling. De tijd dat het een glijbaan leek, is nu even voor ieder voorbij. Dat verbindt ook. Met hen die in een vluchtelingenkamp verblijven of maar beperkt van gezondheidszorg gebruik kunnen maken. We zijn de enigen niet die zuchten, zeker niet de eersten.

Pinksteren ligt achter ons. Feest van het ademen van de Geest. Gods Geest zucht ook diep. Hij zucht en kreunt mee. In jouw leven. In de schepping. Als het leven een bevalling is (en het dus even niet zo bevalt), roep de Verloskundige erbij. Hij helpt niet het te krijgen zoals het was, zelfs al wens je het in je pijn. Hij moedigt aan: ‘bedenk waar je het voor doet, iets moois, toch?’ Zucht de pijn maar weg. Zo nodig doe Ik mee. Straks, als mensen weer aan je vragen: ‘hoe bevalt het?’, zeg je: ‘het ‘beviel’ niet mee, maar kijk nu eens hoe mooi!’

Ds Marthijn van Leeuwen

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden