Foto:

‘De wereld is wel schoon’

  Column

Column Henny Kreeft

Een mooie zin, echter ik heb hem even ‘geleend’, het is het begin van het gedicht ‘Op het Toonneel des Aerdrycks, ofte Nieuwe Atlas’ van Joost van den Vondel, waar ik aan moest denken bij het zoeken van onderliggende stukken voor deze column. Binnenkort is de Vondellaan weer helemaal open en ‘aangepast’. 

Aangepast wel - van Hoofdweg tot aan Kiekmure - , verbeterd is de vraag, dat moet nog gaan blijken. De mensen in het eerste deel van de Vondellaan zullen verschrikkelijk blij zijn met de aanpassing van asfalt naar ‘gewone stenen’, zeg nu zelf: de snelheid wordt er uit gehaald. Omwonenden blij, de kinderen van de school en de ouderen van het verzorgingshuis blij, en als de weg open is, zullen de chauffeurs van buslijn 1 ook weer blij zijn, hoeven ze zich niet met de ‘geleende bus’ door bochten en smalle straatjes te wringen. Allemaal blij, toch …. denk maar eens aan de demonstraties van 2017 en de spandoeken op het onoverzichtelijke kruispunt van de Alberdingk Thijmlaan en de Vondellaan.  

Echter de Vondellaan had drie pijnpunten: de snelheid, het onoverzichtelijke kruispunt en … de snelheid. Het is mooi dat de snelheid in het begin van de Vondellaan er uit gehaald is in het kader van school en verpleeghuis, maar technisch gezien was de snelheid al minder dan na de Kiekmure. Tenslotte staan aan beide kanten van de straat huizen, wat gevoelsmatig een smallere straat oplevert en dus waar men wat ‘minder hard’ gaat rijden. 


Echter dat verdwijnt na de Kiekmure richting Frankrijk, omdat er dan plotseling een grasveld tussen de huizen ligt. Gevoel geeft een open weg en dus kan de gashendel van de motoren weer helemaal open. Hierbij gaat het met name om ‘stoere heren en dames’ op motoren die de vrijheid proeven en proberen bij de Turkse Moskee net die gehele hendel helemaal open te krijgen. Wat zegt u, een snelheidsdrempel? Och, wie daar om maalt is een mietje, een schooljochie. Juist met zo’n drempel is het nog veel leuker om er een flinke snelheid in te gooien. En als het een beetje kan, nog met een wheelie ook, lekker op één wiel over de drempel. Kijk, dan ben je pas stoer, dan tel je pas mee.  

Als je aan dat stuk van de Vondellaan zou wonen, dan moet je toch soms wel laagvliegende motoren voorbij horen komen, los van al die helikopters die tegenwoordig ook boven de wijk komen te hangen en  zeker op zoek zijn naar een parkeerplaats.  

Ik houd mijn hart vast, wat er straks gaat gebeuren: eerste stuk van de Vondellaan langzaam aan, de hendel in zijn ruststand, maar naar de Kiekmure weer flink open. Geef mij dan maar Joost van den Vondel: 

De wereld is wel schoon, en waerdigh om t'aenschouwen,
Maer 't reizen heeft wat in. de kosten vallen swaer.
Men magh den Oceaen niet al te veel betrouwen.
De Bergen rijzen steil. de bosschen zien te naer.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden