Foto: Wouter de Vries

Column: Sterk

  Column

Alle koeien waren gevaccineerd, het werk was klaar. "Koffie!", zei de veehouder. Bij hem en zijn vrouw is de koffie altijd lekker en de sfeer gezellig. En omdat mijn routebriefje ruimte ervoor leek te bieden, nam ik het aanbod met graagte aan. Mijn vak is heel erg leuk, maar de omgang met de nuchtere, gastvrije en gezellige veehouders maakt mijn vak echt geweldig. Dus genoot ik van een kopje koffie met gekookte warme melk en een dikke plak speculaas. En van de prachtige verhalen van Steef en Gerrie. Beiden waren al aardig op leeftijd en het ging dan ook al snel over vroeger.

Jaren geleden hadden ze naast koeien ook een paar zeugen en ook nog een kippenhok. In die tijd waren de eieren net zo duur als nu. Dus was het lucratief om wat kippen voor de leg te houden. Het voordeel van het hebben van een hok met kippen, is dat een kip, als die op leeftijd was geraakt en geen eieren meer legde, zich toch nog verdienstelijk kon maken als bestanddeel van een lekkere kippensoep.

Het voeren van de kippen en het rapen van de eieren werd in het algemeen gezien als vrouwenwerk. Dus beheerde Gerrie de kippentak van het bedrijf. Dat betekende sjouwen met zakken voer, emmers water en kisten voor de eieren. De kippen legden de eieren in kleine hokjes, waar ze ongestoord en in alle rust hun ei kwijt konden. Hoewel Gerrie niet al te groot was, moest ze toch flink bukken om de eieren uit de legnesten te rapen.

Op een dag zag één van de kippen kans om op de rug van een bukkende Gerrie te springen. Het dier zag namelijk in de oren van Gerrie glimmende oorbellen zitten. Gerrie was dan wel boerin, maar ze vond het ook belangrijk om er patent uit te zien. Die glimmende oorbellen waren een interessant object voor de kip. Met een overtuigende aanval had ze er al snel één te pakken. Maar voordat Gerrie van de schrik was bekomen, was het dier al van haar rug gesprongen en had het zich snel gemengd tussen haar collega's om in de anonimiteit te verdwijnen. Weg kip. Weg oorbel. Gerrie baalde flink maar kon niet anders dan accepteren dat haar linker oorbel was verdwenen in de maag van een van haar kippen.

De volgende dag verrichtte Gerrie weer haar dagelijkse werk in het kippenhok. Bukkend raapte ze de eieren. En warempel, daar werd ze weer besprongen door een kip. Jong van geest en snel van reactie wist Gerrie het dier te overmeesteren. Er lag immers de zware verdenking op het dier dat zij degene was die de dag ervoor de oorbel had gepikt. Het lot van het dier was bezegeld. Die avond genoten Steef, Gerrie en de kinderen van een heerlijke kippensoep. En in beide oren van Gerrie flonkerde weer een oorbel.

Gerard van Eijden

Meer berichten