Foto:
Column Eva Hoogland

We zijn weer Vrij(heid)

  Column

Mijn hoofd beweegt van links naar rechts; de straten zijn volledig uitgestorven. Ik haal diep adem en steek in een razendsnel tempo de straat over. Het had ook lopend gekund; er is immers niemand te zien. Tijdens de vijf minuten dat ik midden in de nacht over straat fiets, kom ik geen passant tegen. Gelukkig. Geen boete voor mij.

De avondklok. Één van de maatregelen van afgelopen maanden. Er was veel kritiek op, maar ons demissionaire kabinet hield vol; het was écht belangrijk. We móesten binnen blijven. ‘Oké dan’, zeiden alle Nederlanders, ‘laten we ons sociale contact inderdaad volledig verwoesten’. En zo zat iedereen braaf op zaterdagavond in de huiskamer.

Tenminste, dat was het plan. Maar onder mijn vrienden, kennissen en studiegenoten liep het iets anders. ‘s Avonds over straat was inderdaad geen optie. Het resultaat? Doorhalen tot half vijf of eerder beginnen. Vooral die laatste was erg populair; samen koken en voor negenen weer in je eigen keuken staan. Maar het contact afsluiten en niemand meer spreken was geen alternatief. Dus creatief werden we.

Maar tijdens je studententijd je vrijdagavond op de bank met je ouders spenderen, wordt na een tijdje ook wel treurig. Het gevoel van leven mis je weer. Stappen en onbekenden aanspreken. Je zaterdagochtend brak in je bed overleven. Maandenlang was dat geen optie. Opgesloten zaten we onder onze eigen dakpannen.

Net als 71 jaar geleden. Een maatregel dat zodanig zwaar is, dat het pas de tweede keer is in honderd jaar dat-ie wordt gebruikt. De eerste keer? Tijdens de Tweede Wereldoorlog. Als controlemaatregel werd het gebruik door de onderdrukkers. Toen mocht niemand ’s avonds over straat en werd het licht gedimd. Daardoor hoopten de Duitsers het verzet tegen te gaan.

Dat verzet bleef tijdens deze avondklok uit en maar liefst 94% van de bevolking hield zich er trouw aan. Na die drie maanden komen eindelijk de resultaten van het ‘oh zo goede maatregel’. Daar gaf Ernst Kuipers van het Landelijk Netwerk Acute Zorg een opmerking over tijdens het RTL-programma Beau: “Als je kijkt naar het beloop van de ziekenhuisopnames in de tijd, zagen we zowel bij de invoering als bij het opschuiven geen enkel effect”, zei hij.

Nu liggen de cijfers complexer, maar ik kan wel tien andere dingen noemen die leuker zijn om te lezen. Zoals deze column bijvoorbeeld. Maar mijn mentale gezondheid liet een traantje.

Op woensdag 28 april werd de avondklok de prullenbak ingegooid. Bijna 71 jaar eerder werd rond dezelfde tijd óók onze vrijheid teruggegeven. Het voorjaar laat ons geluk weer bloeien.

Ik kijk naar links en vervolgens naar rechts. De straat is rustig, dus ik kan in één keer oversteken. Ik haal diep adem en voel de koude lucht mijn longen intrekken. Het is ‘s avonds half elf en ik fiets een rondje door de wijk. Waarom? Gewoon omdat het kan.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden