[Column Eva Hoogland] Verkiezingen voor jongeren


Foto:
Column Eva Hoogland

Verkiezingen voor jongeren

  Column

Eindelijk was het moment daar. Eindelijk kon ik een jaar lang doen en laten wat ik zelf wilde. Ik had mijn economietentamen achter de rug en ik zou me uitschrijven voor mijn opleiding, een jaar lang. Mijn minor en mijn stage wilde ik in het buitenland doen en dat kon niet; dan maar een jaar ertussenuit. Ik had wilde, grootse plannen en zag al helemaal voor me hoe mijn jaar eruit zou zien. Ik keek er naar uit met groot verlangen. Tenminste, dat dacht ik.


‘Sorry Eef, je portfolio is niet voldaan’.


Het mailtje stroomt mijn postvak binnen en zonder te haperen bekijk ik mijn feedback. Auch, daar zat nog dik een aantal uur van nutteloze veranderingen in. Net nu ik al mijn schoolwerk had ingeleverd en een vrij leven kon leiden. In plaats van een nonchalante, ‘komt-wel-goed’-houding, die ik normaal altijd had, stromen mijn wangen vol tranen. Ik word boos, gefrustreerd zelfs. Ik kan de herkansing niet aan en mijn emoties op dat moment ook niet. Bijna trillend loop ik te ijsberen. Ik sta stil en verbaasd keek in in de spiegel, wat gebeurt er in vredesnaam met mij?


‘Acht op de tien jongeren loopt tegen een burn-out aan’, kopt de NOS online aan. Het is fijn om te horen dat mijn doelgroep óók een keer in het nieuws komt. Over online les wordt gemakkelijk gedaan en ‘jongeren kunnen wel een keer zonder feestje’. Maar over de mentale problemen onder deze doelgroep, die langzaam lopen te pieken, wordt niks gedaan. Ik herken het ook in mijn omgeving: vrienden zoeken professionele hulp en zitten er zwaar doorheen. Ook de avondklok zou de feestbeesten lekker binnen moeten laten, maar de meeste besmettingen zijn, na de thuissituatie, op de werkvloer. Het is makkelijk om te wijzen naar een groep die geen inbreng heeft in de directe politiek.


‘Gelukkig’ komen de verkiezingen er aan en gaan partijen massaal op zoek naar hun jonge achterban. Iedereen onder de 25 is ineens hét gespreksonderwerp in politiek Den Haag: 8,5 miljard euro gaat naar het Nationaal Programma Onderwijs en studenten hoeven maar de helft van hun collegegeld te betalen volgend jaar. Voor het eerst in vier jaar doet onze mening ertoe. Maar kunnen we het de politiek kwalijk nemen dat ze niet opkomen voor jongeren? Slechts 0,6% van de tweede kamer is onder de 30 en in het demissionaire kabinet valt zelfs niemand onder die leeftijd. Moeten wij onze stem niet harder laten horen?


Mijn oplossing komt over drie weken; stemmen op iemand die mijn leeftijd vertegenwoordigt. Een jongerenpartij misschien of door middel van een voorkeurstem. Tot die tijd ga ik nog even huilen als ik een herkansing krijg. Of misschien iets vaker een rondje lopen in het bos.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden