[Column Marthijn van Leeuwen] Kap-mond


Foto:
Column Marthijn van Leeuwen

Kap-mond

  Column

We hadden een wandelafspraak. Genietend van ‘t voorjaar, neus in de wind. Plots was daar een groot dilemma: daar lag het inmiddels maar al te bekende blauwwitte mondkapje…Ik zag hem misschien wel het eerst. Maar gelukkig, hij lag aan zijn kant. Nee, wij hadden hem niet laten vallen. Maar hij zei: dit kan echt niet! Daar had hij volgens mij groot gelijk in. Tot m’n verbijstering echter pakte hij het mondkapje op, vouwde het dubbel en deed het in z’n kontzak, om het later weg te gooien. Een mondkapje, van een ander!

Er zijn van die dingen, die stel je uit, omdat je er goede redenen voor hebt. Als iets mijn moeder goed gelukt is in de opvoeding, is het wel om fobische trekken voor viezigheid bij te brengen. Dan ook nog je geweten. In klassieke talen een samengesteld woord: samen-weten. Iemand anders weet er ook van. Een meekijker dus. Ja, dat gevoel had ik na die ervaring. Ik had er al honderden zien liggen op straat, wegwerp, uitwasbaar en design. En een NOS-appje met een dode vogel, die een mondkapje naar binnen had gewerkt. Maar nu kan ik echt niet meer terug: iemand anders heeft laten zien dat het wel kan, het onmogelijke.

De volgende dag loop ik met de hond in het bos. Hè, wat heb ik toch akelig scherpe ogen. Want al gauw zie ik er één liggen: huuwahhh! Ik raap hem voorzichtig op aan het touwtje. Hoeveel reden heb ik om de tweede te laten liggen: griezels! Dan een leeg blikje energydrank… Die andere hand heb ik nu echt nodig voor de hond! Ik zie mensen kijken en ik wil zeggen: nee, wees niet trots op mij, ik moet dit doen. Ik voel me niet stoer, niet beter dan jij, maar ik kan niet meer terug.

Iets in me, helpt me toch hierbij: het is de 40 dagentijd voor Pasen. Iemand anders raapte mij op en alles wat ik heb laten vallen en liggen in mijn leven. Voor deze keer leg ik de hand op mijn mond…

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden