Foto:
Column Betty de Wit

Achter de geraniums

  Column

En daar zitten we dan weer en nu echt achter de geraniums. Het coronavirus is met volle kracht over ons uitgestort. Zelfs de koning en de koningin waren door de maatregelen getroffen. Was Maxima deze keer een beetje dom? Erger is, veel mensen zitten nu bij de pakken neer. Alle kasten zijn opgeruimd, de slaapkamer is behangen en geverfd. De schuur en de garage zijn netjes. Alles wat niet meer gebruikt werd is naar de kringloop gebracht.

Gelukkig hebben we niet alleen geraniums om achter te zitten. We hebben televisie, radio en internet en blijven daardoor goed geïnformeerd over hoe en waar het virus zijn gang gaat. We kunnen op ons gemak uitpluizen wat er niet en wel mag. Hooguit drie mensen per dag binnenlaten.

Als ik mijn gedachten daar eens over laat gaan, je bent maar zo op drie. Mijn hulp komt gelukkig wel, maar dat is al één. Nummer twee is de trombosedienst en daar is één van mijn dochters. Morgen maar verder, vandaag is vol. Of tel ik de mensen nu te veel op? Per slot komt de trombosedienst maar even prikken en gaat zo weer weg. Eigenlijk is dat toch geen visite. Of probeer ik nu de boel zoveel mogelijk uit te rekken, zoals de heer Rutte zo dringend adviseerde om juist níet te doen? Er blijven er vragen. Mag een kleintje met haar moeder meekomen en zijn er dan twee of één bezoekers? Een mens blijft listig, dat is duidelijk.

Alles is beter dan als een chagrijnig mens je eigen en andermans leven te verzuren

Een dochter aan de telefoon, we komen morgenavond niet, onze zoon is positief getest. Zo zit ik dus weer alleen! En toch mag ik niet klagen. Een column schrijven kan altijd, een gedicht maken blijft mogelijk. Maar veel gebeurt er natuurlijk niet. En dan al die mensen die maar thuis zitten in hun schone, opgeruimde kamers. Wat moeten ze nu weer bedenken om eens te doen? Je kunt een eindje wandelen. Of fietsen mag ook. Je slapende creativiteit wakker schudden? Misschien nu de vakantiefoto’s eens inplakken? Proberen te schilderen of tekenen? Je weet maar nooit.

Ik wil mezelf niet als voorbeeld stellen. Maar op mijn 66e ben ik nog begonnen om korte verhalen te schrijven. Een groot succes en ik beleef er ontzettend veel plezier aan. Heb eindelijk eens opgeschreven wat er vroeger gebeurde. Zo zullen we toch om ons heen moeten kijken. Kunnen we iets voor een ander doen? Al bel je maar iemand op, al rijd je maar iemand in zijn rolstoel een straatje om. Het plezier komt dan vanzelf. Alles is beter dan als een chagrijnig mens je eigen en andermans leven te verzuren. Lach eens tegen je zelf als je in de spiegel kijkt. Dat helpt!

De 89-jarige Betty de Wit uit Harderwijk schrijft korte verhalen over haar belevenissen. Vorig jaar heeft ze het boek ‘Wat vertel je me nou?’ uitgegeven. Reageren? Bettydewit1930@gmail.com.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden