Foto:
Column Betty de Wit

Tóch vakantie

  Column

Een vakantieweek voor senioren in een prachtig huisje. Wie zou dat niet willen? Mijn zoon en ik dus graag. Hij kan mijn rolstoel duwen en ik kan mij laten rijden. Voor begin mei hadden we een huisje geboekt. Alles was betaald en geregeld en toen stak het coronavirus een spaak tussen het wiel. Alles in lockdown, over en uit en dus ook onze vakantieweek. Maar in juni kwam het blijde bericht dat de jaarlijkse seniorenweken in Voorthuizen in september weer gestart zouden worden. De vakantie kon alsnog doorgaan. Natuurlijk met de nodige beperkingen, maar toch.

En daar zijn we dan, in ons vakantiehuisje en haast niet te geloven, we hebben prachtig zomerweer. De hele week zon, niet te warm, niet te koud en droog. En dat halverwege september! Op zaterdag gaan we naar de markt en hoe ik daarvan geniet! Na meer dan een halfjaar huisarrest, eerst door de corona en daarna door de hitte. Op de markt duwt mijn zoon me veel te snel langs de kramen. Stóp, dat wil ik zien en daar even neuzen. Geweldig!

De service op het vakantiepark is als vanouds. s’ Morgens staat er in het restaurant een uitgebreid ontbijt klaar. Om twaalf uur de lunch, met iedere dag iets lekkers er bij, zoals een kroket, kop soep of een saucijzenbroodje. En ‘s middags om vijf uur zitten we alweer in het restaurant en wordt er een uitgebreid diner opgediend. Heerlijk.

Wel is het jammer dat het door de coronavoorschriften iets minder gezellig is. Die anderhalve meter afstand maakt het niet gemakkelijker om contact te maken. Maar de uitstapjes zijn weer goed geregeld. De bus staat om negen uur klaar, de mondkapjes voor en instappen maar. Daar gaan we. We rijden door een prachtig gedeelte van ons land. Zelfs paleis Soestdijk passeren we en daar ligt Drakestein! De zon schijnt uitbundig en de airco draait op volle toeren. Mijn zoon en ik zitten voor in de bus en hebben een prachtig uitzicht. In ‘s Gravenlande bij restaurant ‘De drie dorpen’ staat een heerlijke lunch voor ons klaar. Daarna gaan we varen op de Loosdrechtse plassen. Het blijkt nog een heel karwei om al die rolstoelen en rollators aan boord te krijgen.

De volgende dag gaan we tussen de middag pannenkoeken eten. Lekker hoor! Daarna is er gelegenheid om een stukje of verhaaltje voor te lezen. En natuurlijk moet ik daaraan mee doen. Aansluitend is er bingo. Eén mevrouw heeft tot drie keer toe bingo en wint dus drie keer prijs. Hoe bestaat het. Zo vliegt deze week om. Vandaag alweer de laatste dag, morgen op huis aan. Vanmorgen nog naar de markt geweest om cadeautjes voor thuis mee te nemen. Zéker iets voor de buurvrouw. Ze heeft de hele week op de kat gepast. Hoe zou het daarmee zijn? Ik bedoel dus de kat en niet de buurvrouw.

De 89-jarige Betty de Wit uit Harderwijk schrijft korte verhalen over haar belevenissen. Vorig jaar heeft ze het boek ‘Wat vertel je me nou?’ uitgegeven. Reageren? Bettydewit1930@gmail.com

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden