Foto:
Column Betty de Wit

Liefde

  Column

Het was zo’n mooie plant, eigenlijk meer een struik. En het was een sterke plant. Nu bloeide ze opnieuw met fleurige roze-paarse bloemen. Helaas, haar naam ben ik vergeten.

Op een niet te warme middag zit ik op mijn balkon van het mooie weer te genieten. Dan zie ik dat er met die plant iets mis is. De bloemen hangen slap. Als ik haar water geef, loopt het zó weg.

Is de grond te droog dat het water niet wordt opgenomen? Nee, de potgrond is mul, er is te veel aarde in de pot. Zit er een mierennest in? Geen mier te zien. Hoe kan dit toch?

Ik loop met mijn plantengieter om de plant heen en zie een gaatje in de grond. Ik sta klaar om er water in te gieten. Precies dan steekt een veldmuis zijn kopje omhoog en als een stokstaartje, stijf rechtop, kijkt ze me met haar kraaloogjes aan. Maar ik giet al, het beestje krijgt de volle douche over zich heen. Kletsnat gaat ze er van door. Over de rand van de bloempot, door het water heen, dan langs de drempel van het balkon naar beneden. Ze verdwijnt in de tuin van de benedenburen.

Ondertussen giet ik door, de plant kan wel wat water gebruiken.

Totaal verbluft zit ik even later op mijn stoel en begrijp dat een muis een gangetje in mijn bloempot heeft gegraven. Daardoor is de aarde zo omgewoeld en liep het water over de rand. Zo zit ik eigenlijk gedachteloos wat te mijmeren.

Dan ineens, wat is dat nou? Daar komt die muis weer terug. Haar kopje steekt even boven de rand van het balkon uit, dan loopt ze een rondje, klimt bij de bloempot weer omhoog en verdwijnt in het gangetje. Niet te geloven, nu komt ze weer naar boven. Ze heeft iets overdwars in haar bekje, is het een nootje? Onverstoorbaar rent ze hetzelfde weggetje terug naar beneden en verdwijnt. Zou ze haar eten hebben opgehaald?

Krijg nou wat, daar is ze wéér. En weer verdwijnt ze in het gangetje en komt boven met iets in haar bekje. Ineens weet ik het, het is haar muizenkind dat ze van verdrinkingsdood heeft gered.

Tot zes keer toe maakt ze de tocht, de bloempot in en redt zwemmend al haar jongen uit het door mij verdronken nest. Stuk voor stuk brengt ze haar kinderen veilig naar beneden in de tuin van de buren. Wat een moedige moederliefde!

De 89-jarige Betty de Wit uit Harderwijk schrijft korte verhalen over haar belevenissen. Vorig jaar heeft ze het boek ‘Wat vertel je me nou?’ uitgegeven. Reageren? Bettydewit1930@gmail.com 

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden